The Hyderabad experience

Vr 22 April 2005

2005-04-23T22:44:00.000+05:30

Aan mij de eer om jullie voor het laatst iets te vertellen over The Hyderabad Experience. Aan het eind van de middag zijn we nog even de stad in geweest om de laatste rupees op te maken. Zelf had ik niet al te veel rupees meer, dus ik heb niet veel meer gekocht. Daniël had toch besloten om nog een witte Dockers broek te kopen bij de Levi’s Store. Ik heb de broek zelf ook, dus nu kunnen we van de zomer samen de PIMP uit gaan hangen op het strand van Scheveningen.
In het begin van de avond begonnen de zenuwen op te spelen. We voelden allebei een raar gevoel in onze maag. Het is tenslotte ook een lange vlucht. Later op de avond zijn we naar B&C gegaan om daar nog wat te drinken. Persoonlijk voelde ik er niet zoveel voor om nog aan de bier te gaan vlak voor vertrek. Daniël had er nog wel een paar genomen om een beetje tot rust te komen. Uiteindelijk bleek hij in plaats van rustig lekker los te komen. Als de muziek in het vliegtuig niet zo depressief was geweest had hij het feesten gewoon voort kunnen zetten.
Op het vliegveld van Hyderabad stonden echt enorm veel mensen. Echt ongelooflijk hoe druk het kan zijn op een relatief klein vliegveld. Na het inchecken, vertrekformulieren invullen en stempels halen konden we eindelijk in de wachtruimte plaats gaan nemen. De tijd ging gelukkig redelijk snel. In het vliegtuig begonnen we ons beide te ergeren aan de Indiërs. Deze mensen weten volgens mij niet echt wat er bedoeld wordt met HANDBAGAGE. Ze slepen gewoon hele koffers mee het vliegtuig in, terwijl er al zoveel mensen in zitten. Het is maar goed dat ik niet claustrofobisch ben aangelegd, want anders had ik het vliegtuig echt verlaten.
Op het vliegveld van Mumbai zouden we lang moeten wachten. Uiteindelijk bleek ook hier de tijd redelijk snel te gaan. In tegenstelling tot de heenreis was dit keer het vliegtuig wel aardig vol. Er was nu geen ruimte om languit te liggen. Ik kon er eigenlijk niet echt mee zitten, want ik had de nacht ervoor ook al geen minuut geslapen. Ik pieker en denk veel te veel tijdens het slapen (wakker liggen). Voor het vliegtuig nog opgestegen was lag ik al lekker half te dromen. Van de ongeveer 8 uur durende vlucht heb ik ongeveer 6 uur gelegen gok ik. Daniël kon de slaap helaas niet vatten, maar kon genieten van een mooie Hindi film.
Op Frankfürt begon het “Nederland gevoel” al een beetje te komen. We moesten weer op onze woorden letten, aangezien er veel Nederlanders om ons heen stonden. In India konden we ons nog wel eens negatief uitlaten over iemand in het Nederlands, heerlijk. Op de laatste vlucht werd ons een AD aangeboden, dus dit laatste uurtje zijn we lezend doorgekomen. Omdat de laatste vlucht geen toeristische was kwam onze bagage al erg snel van de band afgerold. Ik heb nog nooit zo snel mijn koffer mee kunnen nemen.

Op Schiphol werd het tijd om voor het eerst na 6,5 week afscheid te nemen van Daniël. Ik vind het echt knap hoe we samen deze 6,5 week hebben volbracht. Het is niet gemakkelijk om zo een lange tijd boven op elkaars lip te zitten. We hebben beide laten zien dat we in staat zijn om de grote zeeën te bevaren en de hoogste bergen te beklimmen. Daarom wil allereerst Daniël bedanken voor deze mooie tijd. Daarnaast wil ik Michel bedanken voor het bijhouden van ons fotoalbum. Tenslotte hoop ik dat onze verhalen leuk waren om te lezen en dat iedereen zich een beetje in onze situatie heeft kunnen inleven. Iedereen bedankt voor het lezen en hopelijk tot een volgende keer.

Wouter

Ma 18 April – Do 21 April 2005

2005-04-21T12:56:00.000+05:30

Onze laatste maandag bij het bedrijf, het gaat de goede kant op. Alles begint nu in de laatste keer fase te komen. Laatste keer BRU (hele ranzige koffie verkeerd), laatste keer Indische lunch, laatste keer op kantoor, enzovoorts. In de avond zijn we nog even wat wezen eten in Fusion 9 met wat vrienden. Was weer erg gezellig en het werd weer een latertje. Dinsdag de echte laatste dag op kantoor, nog even 1 interview afgenomen en toen iedereen gedag gezegd. Iedereen was heel geinteresseerd in het verdere verloop en we hebben er weer een verzameling businesscards bij. Op naar huis waar we eerst weer even wat hebben gegeten hebben en toen nog even langs Azri gegaan. Daar begon het ook door te dringen dat we bijna weggingen. Daarna nog even naar Sparks gegaan, zat boven 10 Downing Street. Was wel aardig maar het was verre van druk. Later nog even gedag gaan zeggen naar onze vrienden in 10D maar er was er maar 1 dus zijn we maar naar huis gegaan.
Woensdag was een leuker daggie, eerst even uitgeslapen en naar Azri gegaan. In de avond goed wezen stappen in TOUCH. Het was Ladies Night dus dat is altijd goed natuurlijk. ;) Net ietsjes teveel gedronken maar het was een geslaagd avondje. Zelfs nog gedanst en mensen die me kennen weten dan dat ik ECHT iets teveel gedronken heb. ;) :)
Woensdag op donderdagnacht is gewoon de laatste nacht geweest in ons eigen lekkere bedje! In Hyderabad natuurlijk... Langzaam afscheid nemen van ons pretpaleisje en zelfs begonnen met de koffers in te pakken. Het gaat echt gebeuren, vannacht vliegen we weer terug en het komt eigenlijk precies op tijd. Nu zit ik nog even bij Azri dit weblog bij te werken en zometeen nog even het laatste geld uitgeven want aan Rps heb je in NL weinig natuurlijk. Vanavond rustig aan en naar B&C voor de laatste keer. Dit zit dicht bij het vliegveld dus we gaan in 1 keer door. 00:30 moeten we er zijn dus dat moet lukken. Zo eerst maar hier afscheid nemen en langzaam aan, op naar Nederland!
We vonden het beide ERG leuk dat er zoveel mensen op onze site hebben gekeken, ook al is het niet altijd snel bijgewerkt en gaat het af en toe helemaal nergens over. :) Het is altijd lastig om wat te typen wat de mensen een beetje kan boeien maar ik hoop dat het enigszins gelukt is.

Voor de laatste keer uit Hyderabad - India,

Daniël

Wo 13 April - Zo 17 April 2005

2005-04-18T12:03:00.000+05:30

Inmiddels ruim 5 weken weg van huis, dus nog maar 1 week te gaan. Daniël zit even in een eetdipje, die ik een paar weken geleden al had. Ik vind het eten op dit moment wel weer redelijk te eten, hoewel het Nederlandse eten me toch beter smaakt. Daniël is het eten van rijst echt spuugzat, terwijl ik me daar juist aan vasthield tijdens mijn dip. Ik werd echt helemaal gek van alle kruiden die toegevoegd worden aan het eten. De kruiden zijn erg sterk en worden echt overal aan toegevoegd.
Nog steeds durven we de bal niet aan de kinderen te geven naast ons huis, omdat het een belediging voor de ouders zou kunnen zijn. Wel hebben we navraag gedaan bij een aantal vrienden en die zeggen dat het gewoon kan. Ik denk dat we aan het eind van deze bewolkte middag nog maar eens een poging gaan wagen.
Dinsdagavond weer een nieuw eettentje gevonden. Romas nam ons mee naar dit nabij gelegen tentje. De sfeer in het tentje was echt geweldig. Ik moest meteen aan Japan denken toen ik hier binnenkwam. Een openlucht restaurant met sfeervolle verlichting en veel beplanting.
Op woensdag hebben we lekker vrijgenomen. Het werd nu echt tijd dat we eens een Bollywood movie gingen bekijken. Bollywood is qua budget en omzet misschien niet de grootste filmindustrie van de wereld, maar wel degelijk qua aantal films per jaar. Voor Indiase jongeren is naar de film gaan ongeveer gelijk aan uitgaan voor Nederlandse jongeren. Voor de nieuwste Bollywood film betaal je in IMAX 60 rupee, dus net iets meer dan een euro. Als deze jongeren naar een disco zouden gaan hebben ze voor hetzelfde bedrag nog geeneens een biertje.
Uiteindelijk zijn we bij DHOOM belandt. Een leuke film over 4 motorrijders in Mumbai (Bombay), die het continu voorzien hadden op geldtransportwagens. Een rechercheur moest uiteindelijk deze 4 mannen ontmaskeren. De film was erg leuk en vooral erg apart. In elke film zie je hier veel dans en hoor je veel muziek. Daarom is het voor ons ook nog redelijk te volgen, aangezien de Hindu gesproken film geen engelse ondertiteling heeft. Ze grijpen elk moment aan om met elkaar te gaan dansen. Je ziet de rechercheur, de motorrijders en vele andere dansen waarnaar de film vervolgens weer verder gaat met het verhaal.
Donderdag was voor mij persoonlijk een van de zwaarste werkdagen. Ik kon mezelf niet goed oppeppen om iets van werk te verrichten. Te lui om aan het rapport te werken, te moe om documenten te lezen en geen zin om ook maar iets anders te doen. Daniël herkende zich daar wel in, dus hadden we besloten om deze dag vroeg naar huis te gaan. Alleen had onze mentor om half 5 nog iets voor ons ingepland wat erg belangrijk was voor onze opdracht. Oftewel, we konden niet weg.
Vrijdag hadden we lekker een dag vrij genomen om opnieuw te gaan genieten van een film. Dit keer hadden we behoefte om weer eens een amerikaanse film te zien. Uiteindelijk hebben we voor HITCH gekozen. Persoonlijk vond ik de film echt supergrappig. De film was wel erg amerikaans, maar er zaten echt superveel leuke scenes in. Nog voor dat we naar de film gingen heb ik eindelijk de bal aan het meisje gegeven. Ze keek me aan toen ik op het balkon stond en heb toen de bal naar haar toegegooid. Ze was er erg blij mij en rende meteen naar haar moeder toe. Die schreeuwde wat in Telegu naar boven wat ik uiteraard niet verstond. We weten inmiddels dat er veel temperament in de Telegu taal zit, dus het hoefde niet per definitie negatief geschreeuw te zijn. Later zagen we haar er nog mee spelen, dus we zijn allebei helemaal gelukkig.
Zaterdagmiddag zijn we naar Azri gegaan om weer even te emailen en Skypen met het thuisfront. Het is altijd leuk om te horen dat het in Nederland ook goed gaat met iedereen. S ‘avonds zijn we eindelijk naar TOUCH geweest. Iedereen had ons gezegd naar deze tent te gaan, want het zou nog beter zijn dan B&C. Het was inderdaad een supertentje met geweldige muziek. Eindelijk weer eens lekkere Las Palmas-achtige muziek. Na de vele stapverhalen die we de afgelopen weken vertelt hebben op dit weblog komt nu ineens de bioscoop veel in beeld. We hebben eigenlijk pas te laat ontdekt dat het erg leuk is om hier naar de film te gaan. Beide wilden we heel graag Million Dollar Baby zien, omdat deze uiteraard veel oscars heeft gekregen. Terwijl wij zondag deze boksfilm aan het kijken waren, werd in Nederland de straat waar ik woon (naast De Kuip) afgebroken. De mensen daar hoefden in elk geval geen kaartje te kopen om een bokswedstrijd te zien in tegenstelling tot ons. De film zat erg goed in elkaar en wist ons allebei erg diep te raken. Ik vind het echt een aanrader.

Wouter

Zo 10 April – Di 12 April 2005

2005-04-12T13:36:00.000+05:30

Zowaar een keer geen kater op de zondag en dat was best een goed gevoel. Eerst even boodschappen gedaan, geluncht en op naar Azri. Daar aangekomen waren er weer problemen met de stroom. Mooi balen dus want dan weet je dus niet waar je aan toe bent... De trouwe lezers zullen opmerken dat het niet alleen stroomgerelateerd is dat je niet weet waar je aan toe bent. ;) Edoch toch nog even mail kunnen checken en weer even met het thuisfront gechat. Ze zijn inmiddels en masse aan het aftellen en het gaat nu eigenlijk best snel. Nog minder dan 2 weken en dan zijn we weer te bezichtigen in NL. Op tijd naar huis gegaan om nog even binnen te voetballen. Zaterdag hadden we namelijk tijdens het shoppen 3 verschillende kleine voetballetjes gekocht. We moeten natuurlijk wel fit blijven en wat is er leuker als voetbal?! (De mensen die volmondig "CRICKET" zeggen lezen dit weblog al te lang, stop ermee!) Zaterdag al 2 doeltjes tegenover elkaar gezet en lekker gevoetbald, het ging in ieder geval beter dan met de fles die we ervoor altijd gebruikte. Ik had alleen wel wat blaren op me poezelige voetjes dus voortaan toch maar sokken aanhouden.
Zondag een andere variant gespeeld, VOETVOLLEY. Het appartement is er wel een beetje te klein voor maar goed, het was toch geinig. Minder leuk was dat Wouter won in sets: 1-3. Maarja, altijd nog kans op revanche natuurlijk.
Voor het traditionele “latje schieten” hebben we de TL buis tegen de muur gekozen. We hebben ook een heel zacht balletje dus er is verder niets kapot gegaan ofzo. “Bowlen” was niet zo’n succes want het was een beetje te makkelijk. Maar goed.... zo ver het echt onzinnige gedeelte.
’s Avonds in ons favo restaurantje Fusion 9 gegeten. Wel leuk want die gasten beginnen ons daar ook te kennen. Weer heerlijk gegeten, ik natuurlijk pasta en Wouter een “chicken peppersteak”. Voor de rest niets bijzonders gedaan want ’s Maandags weer vroeg op.
De maandag was een beetje een saai daggie, 3 interviews uitgewerkt en 1 afgenomen dus toch wel nuttig. We hebben de meeste informatie wel boven tafel gekregen maar we kregen toch nog iets extra’s uit het interview. Uiteraard was het interview nog wel uitgesteld voor een uur maar goed, daarna ook maar weer gelijk naar huis gegaan.
Naar huis rijden is best grappig want je ziet af en toe veel koeien lopen over de straat. Dit keer moest de chaufeur echt een tijd wachten totdat de beesten weg waren en je ziet die koeien ook echt denken: “Boeh.... boeh....” op zo’n typische Indische Budha bar/lounche achtige manier. Alsof ze de rest van de dag aan de waterpijp zitten. Best leuke sympathieke beesten. Het is tevens grappig om zo’n kop van zo’n beest via de achteruitkijk spiegel te zien. Het loopt hier allemaal maar relaxt rond, zou de Nederlandse koe jaloers op zijn. Daarna nog +/- 50 geitjes en een herder gezien.
Thuis aangekomen nog even wat gesnackt: Noodles dus. We eten ons klem aan de noodles want het is het enige wat je kan maken met een magnetron... Nouja... het makkelijkste in ieder geval. Daarna nog even naar de Pizza Hut gegaan en vervolgens thuis nog even gevoetbald.
Romas kwam redelijk op tijd thuis dus nog even met hem gekletst, hij heeft vrijdag een evaluatiegesprek waarin hij voor een positie binnen AIESEC solliciteert. Best spannend dus voor hem. We willen aan de kinderen die onder ons wonen (Sims India) een bal geven maar weten niet of dit beledigend overkomt. Nu gooien ze nog met hun slippers omhoog e.d.. Dus hier zijn we nog over in beraad. Rond een uurtje of 23:30 maar naar bed gegaan want ik had last van me rug van de miljarden kinderstoeltjes die het land rijk is.

Woensdag lekker uitgeslapen want Jeaves (weet niet hoe ie echt heet) kwam pas om 10:00 zoals afgesproken. We gaan het “flexibele werken” maar even tot een nieuw hoogtepunt brengen de laatste weken. De meeste info is al verzameld dus we hebben tijd over om af en toe wat minder te gaan werken. Het aftellen is echt begonnen. Nog maar 10 daagjes mogen we hier verblijven en dan gaan we alweer naar NL. Tijdens de lunch vandaag keek ik er stiekum al naar uit. Ik kan echt geen rijst meer zien. :) Moest ook denken aan het gedicht "Herinnering aan Holland" van Marsman... ;) (http://4umi.com/marsman/herinnering.htm) Bijna net zo mooi als die van Wouter. :)
In de middag even naar de “company library” gegaan om te kijken of er boeken over NL in staan. Daarna maar eens naar huis gegaan. In de avond ga ik even naar de kapper (110 Rps) samen met Romas en daarna uit eten met z'n 3'en. Wordt dus vast wel weer gezellig.

Opnieuw een beetje saai verhaal van mijn kant maar goed.... We proberen wat meer foto’s te maken maar alles is voor ons al zo normaal geworden, heel vreemd. Wouter gaat over een paar dagen weer verder met het verhaal, dus blijf lezen!

Daniël

Gedicht

2005-04-11T15:10:00.000+05:30

India

India, het is als leven in je dromen,
je werkelijkheid kan hier niet komen.
De enige manier om te ontwaken,
is van je droom waarheid te maken.

India, iets om nooit meer te vergeten,
de cultuur, de mensen en het eten.
Met ons land een verschil van dag en nacht,
alsof een tijdmachine ons hier heeft gebracht.

India, ik heb je in mijn armen gesloten,
eerst geschrokken, daarna genoten.
Het belangrijkste dat ‘t land me heeft gegeven,
is een hoop ervaring voor ’t leven.

India, land met miljoenen gezichten,
waar een ieder uren over kan dichten.
Ieder op een zijn eigen manier,
met evenveel passie en plezier.

Wouter

Do 7 April - Za 9 April 2005

2005-04-10T16:03:00.000+05:30

Donderdag hadden we het allebei zwaar op het werk. Waarschijnlijk toch net een druppeltje teveel op de dag ervoor. In het weekend is het vervelend dat de kroegen vroeg beginnen en om 12 uur dicht gaan, maar voor doordeweeks is het ideaal. Tussen de middag hebben we geluncht met onze mentor en een aantal andere collega’s. Ze scheppen allemaal een enorm bord eten op en ik vraag me nog steeds af waar ze het allemaal laten. Waarschijnlijk zeggen de mensen hier ook niet zo gek veel tijdens de lunch omdat ze anders hun bord niet leeg krijgen. Ik moet daar toch wel heel erg aan wennen, aangezien ik altijd veel praat. Daniël gaf me nog een compliment over het feit dat ik nog zoveel vragen uit mijn hoge hoed tover. Als je elke keer een superkort antwoord krijgt is het natuurlijk moeilijk een gesprek draaiende te houden. Toch kon Daniël zich nog 1 keer oppeppen om een vraag te stellen aan onze mentor: “Do you have any favorite places in Holland?”. Het antwoord op deze vraag was echt verbluffend. Het antwoord was niet “Amsterdam”, “Rotterdam”, en ook “Utrecht” was niet het favoriete plekje. Het antwoord was simpelweg “No”.
Na een informatief interview zijn we lekker naar huis gegaan. ’s Avonds bij ons favoriete restaurant wezen eten. Fusion 9 staat erg bekend in Hyderabad om hun uitmuntende kookkunsten. Na 3 keer gegeten te hebben bij dit tentje kunnen we met zekerheid zeggen dat ze echt heel erg goed zijn. Ik test de kipgerechten altijd, terwijl Daniël de pasta op de proef neemt.
Vrijdag gingen we naar Azri toe om daar te werken, maar helaas was de stroom uitgevallen. We hebben nog even lekker gechillt met de medewerkers en zijn daarna naar huis gegaan. ’s Avonds gingen we naar B&C met de rikshaw. Bij een druk kruispunt moest onze rikshaw het andere verkeer voor laten gaan. De bedelaars die daar rondlopen maken hier goed gebruik van, want ze komen meteen om de rikshaw heen staan om wat geld te vragen. Dit keer waren we gespot door een klein meisje van een jaar of 5. Ze zei: “50 cent, sir, 50 cent, sir, 50 cent”. Persoonlijk heb ik er erg veel moeite mee om niks te geven. Daniël herhaalde nog maar eens een paar keer dat je de problemen niet oplost als je wat geeft. Het geld dat je geeft wordt toch opgeeist door de familie of een soort van bedelaarpooier. Onze rikshaw chauffeur gaf het meisje 2 rupee op het moment dat we wegreden bij de kruising. Ik was in elk geval blij dat het arme meisje iets kreeg. Wij hebben later de chauffeur weer iets extra’s gegeven, zodat ik toch nog het gevoel had iets voor haar te hebben gedaan.
De avond in B&C was weer geweldig. Als buitenlanders moeten we 1000 rupee per persoon betalen om binnen te komen in de weekenden. Deze 17.50 euro wordt wel omgezet in consumptiebonnen, zodat je niet echt entreegeld betaalt. Zuinig als we zijn willen we natuurlijk wel het maximale halen uit het geld dat we betalen. De consumptiebonnen zijn namelijk alleen op de dag zelf geldig. Vanaf het moment dat we binnenkwamen was het dus eigenlijk drinken tegen de klok in. Zouden we binnen de tijd alle consumptiebonnen op krijgen? Uiteindelijk heeft B&C gewonnen. Niet omdat we de bonnen niet allemaal op gekregen hadden, maar omdat we nog bij moesten betalen. Ons tempo lag dus eigenlijk iets te hoog.
Zaterdag zijn we weer gaan shoppen in de stad. We moesten nog wat cadeautjes kopen voor het thuisfront. Persoonlijk stel ik dat soort dingen altijd uit. En ja van uitstel komt afstel klinkt me dus ook als muziek in de oren. Dit keer zal me dat niet gebeuren, want ik ben redelijk geslaagd qua shoppen.
Het begint voor jullie misschien wat saai te worden, maar zaterdagavond gingen we opnieuw naar B&C. Daar weer wat mensen leren kennen en aan de waterpijp gezeten. Wij lekker op het gemakje aan de bier gezeten, terwijl ons gezelschap ook nog vodka shotjes naar binnen zaten te werken. Om een uur of half 12 ging ook bij 1 van hen het lichtje uit. Er hoefde nog net geen brancard aan te pas te komen.

Wouter

Ma 4 april – Wo 6 april 2005

2005-04-06T12:27:00.000+05:30

Maandagmorgen weer vroeg aan de bak voor onze case study. De chauffeur was weer lekker vroeg en we hadden die dag ook 2 interviews gepland dus zat werk. Eigenlijk een “gewoon werkdagje” en ’s avonds naar Fusion 9 gegaan. Wouter had Garlic Herb Chicken wat er weer fantastisch uitzag en ik had Lasagna besteld... Lekker hoor die pasta! :) We zijn het erover eens: Het is het beste restaurant in Hyderabad tot nu toe: Service great, food even better and ambiance very chill. We zaten dan ook op ons gemak na te borrelen want “thuis” is weinig tot niets te beleven.

Dinsdag 3 interviews gedaan en ’s avonds naar Ohri’s. Hoewel we 2 keer last hebben gehad toch maar gegaan voor de Chinees. Was weer heerlijk en hopelijk gaan we geen last krijgen. Af en toe hoor je wel wat rommelen maar tot nu toe gaat het best. Ook daar weer zitten tafelen maar liefst 3 uur! We beginnen echt vrouwen te worden ofzo. Beide vinden we het ook wel een wonder dat we elkaar nog niet afgemaakt hebben ofzo... want je zit immers 6 weken lang boven op elkaar lip. Het gaat nog steeds heel erg goed dus dat helpt enorm. Voordat we naar huis gingen nog even langs de winestore (slecht plan achteraf) en toen naar huis. Romas was uiteraard nog wakker en we gingen nog even ons “hoofdsteden/landen” spelletje doen. Was wel grappig maar ik had net een flesje teveel gedronken maar het hielp wel met slapen.

Woensdag zat er een Zuid Afrikaan bij ons in de “company car” die een aantal dagen op bezoek is om een project te doen. Een hele aardige vent (“Brett”) en we hadden een leuk gesprek over India en dergelijke. Hopelijk komen we hem nog een paar keer tegen. Hij was net aangekomen dus ik ben benieuwd naar zijn mening en ervaringen.
Verder weer 2 interviews gepland in de middag dus hier gaan we zo aan beginnen... We proberen het weblog maar wat korter bij te werken anders staat er helemaal niets nieuws. Onze mentor heeft ons uitgenodigd om bij hem te komen eten van de week dus ik verwacht nog mooie verhalen. Tevens gaan we weer stappen vanavond (B&C) dus er gaat vast wel weer wat leuks gebeuren dus blijf lezen! ;)

Daniël

Za 2 april - Zo 3 april

2005-04-04T10:18:00.000+05:30

Zaterdagochtend weer vroeg opgestaan (6:30) om opnieuw een poging te wagen voor de City Tour. De obers bij 10 Downing Street hadden ons nog een extra routebeschrijving gegeven, dus we hadden wel het idee dat we het nu zouden kunnen vinden. Daniël zou de rechterkant in de gaten houden, terwijl ik me concentreerde op de linkerkant om het office van AP Tourism te vinden. Inmiddels heb ik mijn TomTom software zodanig geupdate dat ik tegelijkertijd Daniël kon ondersteunen aan de rechterkant, want ik zag ineens het markeerpunt aan de rechterkant. De obers hadden de naam van een hotel gegeven, zodat we het makkelijker zouden kunnen vinden.
Om 8.15 kwam de bus voorrijden bij het AP Tourism office. We hadden allebei plaatsen toegewezen gekregen die helemaal tegenovergesteld van elkaar waren. Daniël rechts achterin de bus en ik links voorin, tenminste volgens de kaart die de baliemedewerker had laten zien. Achteraf bleken we toch weer naast elkaar te zitten, dus er klopte weer helemaal niks van. Ze hebben hier waarschijnlijk 1 kaart voor alle bussen, terwijl de bussen er allemaal anders uitzien van binnen.
Het eerste monument, de Birla temple, was al meteen indrukwekkend. Allen blootsvoets mochten we de tempel beklimmen. Eerst moest ik mijn camera nog inleveren, waar ik uiteraard niet zo blij mee was. Het is een dure camera en is ook nog eens van Nasiga. Boven aangekomen zagen we allemaal Indiërs bidden. Zowel veel mannen als vrouwen hadden hun hoofd kaalgeschoren. We weten hier de betekenis nog niet van.
Het tweede monument was duidelijke het meest indrukwekkende monument van de dag. Het Golconda Fort is helemaal tegen een heuvel opgebouwd, dus het was nog aardig zwaar om de top te bereiken. De gids vertelde dat het in totaal 720 treden zijn, 360 omhoog en 360 omlaag via verschillende trappen. De ene trap mocht vroeger alleen door de koning en koningin gebruikt worden, terwijl de andere trap gebruikt werd door het personeel. Vanuit het Fort keken we zo over de hele stad heen en konden onze eigen wijk ook nog lokaliseren. Het verhaal achter het Fort is ook schitterend. In het kort komt het er op neer dan het Fort niet te veroveren bleek in de 17de eeuw. De dikke muren, goede constructie en dergelijke bleken niet te doorbreken. Maandenlang werd er gevochten zonder enig resultaat. Uiteindelijk is het Fort verovert, omdat een verrader de poort van binnenuit open had gedaan.
Tijdens de rondleiding in het Fort werden we vergezeld door een meisje van een jaar of 12. Ze zat ook naast ons in de bus en haar moeder zag het niet zo zitten om helemaal naar boven te moeten klimmen, dus vertrouwde ze haar kind aan ons toe. Het meisje sprak supergoed engels en wist ons ook veel te vertellen over het Fort, omdat ze er de vorige dag ook al geweest was met een andere excursie. Het meisje heeft de rest van de dag veel met ons opgetrokken samen met haar moeder en zusje. Daniël staat nog op de foto met de twee zusjes.
Teruglopend naar de bus werden we omgeven door bedelaars. Vrouwen met kinderen op hun arm vragend om 2 rupee. Vooral ik was het haasje, omdat de vrouwen hadden gezien dat ik wisselgeld had gekregen bij de winkel waar ik drinken had gekocht. Ik ben op zich niet te beroerd iets weg te geven, maar het is ons sterk afgeraden. Ze komen echt van alle kanten en als je wat geeft kom je niet meer weg. Het rare is dat er gewoon vrouwen tussen lopen die in Nederland volop sjans zouden hebben in de kroeg. Superwitte tanden en lieve gezichtjes, maar door het caste systeem maken ze geen enkele kans om hier iets mee te doen. Natuurlijk mag je geen onderscheid maken tussen knap en lelijk, want het is erg voor allebei. Toch denk ik dat niemand een mooie vrouw voor zich ziet als je aan een bedelaar denkt, dus das best wel raar.
Het derde monument bestond uit 7 tombes, de Qutub Shahi Tombs. We zijn 1 tombe ook daadwerkelijk binnengegaan en zagen daar de grafkist staan van een vroegere koningin. De tombes waren allemaal hetzelfde, dus we zijn niet te lang blijven rondhangen.
Na de lunch zijn we verder gereden naar een groot museum. Onze voeten begonnen al een beetje pijn te doen, maar het was zeker de moeite waard om even te kijken. Het is ook wel grappig dat Indiërs andere prijzen betalen dan buitenlanders qua entreegeld. Het is niet dat ze proberen meer te vragen, maar het staat gewoon netjes vermeld. “Indians 20 rupee, Foreigners 150 rupee”. Het museum stelde veel objecten tentoon die nog niet echt heel oud waren. Dit zou kunnen komen omdat de geschiedenis van India grotendeels ingevuld is door de Engelsen. Daniël was vooral gefascineerd door de mooie schilderijen van het museum.
Na het bezoek aan het museum gingen we nog naar een ander museum. Onze voeten begonnen nu echt pijn te doen en het museum was ook een beetje aan de saaie kant. Daarna reed de bus nog langs een prachtig gebouw, de Charminar, maar er was geen tijd om nog te stoppen. We hebben nog wel een foto kunnen maken vanuit de bus.
De dierentuin was het laatste onderdeel van deze City Tour. We hadden een uur de tijd, wat ik als dierenliefhebber natuurlijk veel te kort vond. Om toch nog iets van het park te zien besloten we de safari van 3 kwartier te doen. We hadden geluk, want we hebben zowel de leeuwen, de tijgers en de beren van heel dichtbij gezien. De beer stond zelfs nog even tegen de auto aan. Dit is ook te zien bij de foto’s. De foto is echter niet supergoed gelukt, omdat ik mijn hand buiten de auto moest houden op zo’n 30 centimeter van de beer J.
Thuis aangekomen was ik echt gebroken. Even een powernap van 20 minuten gehouden en ik kon er weer tegenaan. We gingen het nog maar eens proberen bij B&C, hoewel zaterdagavond parenavond is. Daniël gaf aan het woord te doen, omdat mijn discussie bij 10 downing street misschien net iets te heftig was geweest. En hij boekte succes, eerst werden we nog bijna geweigerd, maar na een gesprek met de manager mochten we toch naar binnen. De enige voorwaarde was wel dat we niet de dansvloer op mochten. Hier was ik de vorige keer al vanaf gehaald, want dat mag hier kennelijk niet. Cultuurverschilletje. Het thema van de avond was: “make love, not war”. Binnen hingen allemaal posters van grote oorlogsleiders(lijers), zoals Adolf en Saddam. Tot onze verbazing was het personeel gekleed in legerpakken met op hun rechterarm een groot hakenkruis. Ook hing er een grote vlag met een hakenkruis erop boven de bar. Kennelijk weten we niet echt precies wat er allemaal gebeurt is tijdens de tweede wereldoorloog. De avond was echt super mede doordat de alcohol snel tooesloeg aangezien we erg moe waren. Op den duur stond ik zelfs met een paar Indische gasten te springen op de Indische muziek (ver van de dansvloer). Daniël nam het later nog even van me over en kreeg aan het einde van de avond de nummers van alle gasten. We hebben dat hier al vaker meegemaakt. Mensen geven hier heel snel hun nummer, zodat je nog eens kan afspreken. In Nederland houden we het meestal bij 1 leuke avond met vreemden en dan keren we weer terug de eigen vriendengroep, tenminste zo ervaar ik het.
Zondag hebben we eigenlijk niet echt veel gedaan. Beetje uitslapen, handwasje gedaan, even naar Azri geweest en ’s avonds lekker gegeten bij de pizzahut.

Wouter

Do 31 Maart - Vr 1 April 2005

2005-04-03T13:46:00.000+05:30

Donderdag maar eens een extra dag gegaan naar ons bedrijf om de enquêtes af te nemen. Dit was nog best een klus maar we hebben het binnen. De mensen reageerden er goed op en informeerde naar de resultaten. We hebben het al wel verwerkt in een Excel sheet maar uiteraard moeten we alles eerst analyseren. Een goed werkdagje eigenlijk. In de avond nog even wat gegeten en redelijk vroeg naar bed want vrijdag gingen we de City Tour doen!

06:45 opgestaan en richting het “AP TOURISM” (Andhra Pradesh is de provincie waarin we zitten) gebouw of iets dergelijks. We hadden al geïnformeerd bij 5 mensen waar het zat dus er kon weinig mis gaan. “Dezelfde straat als B&C” “Tegenover het vliegveld” “Groot bord, kan niet missen!”. Wij waren er bekender als de riksja chauffeur en stapte uit bij B&C en gingen rondkijken, geen AP tourism! Wouter vroeg het nog aan een paar mensen en ik telde langzaam tot 100.000. Hoe is het toch mogelijk dat mensen het niet gewoon goed kunnen uitleggen in dit land?! Waar is de empathie?! Iedereen denkt echt dat je hier geboren bent en één (of alle) van de 300 talen vloeiend spreekt.
Een jong knakkertje ging ons helpen nadat ie ons eerst uitgehoord over wat we allemaal deden, waar we vandaan kwamen, enzovoorts met het gebruikelijk handje schudden uiteraard. Hij stuurde de riksja de goede kant op maar de riksja rijder dacht natuurlijk: “Goh… als ik ze daar afzet heb ik maar 10 Rupee, dus laat ik ze maar even een City Tour geven….” Wij bijna rond het grote meer in Hyderabad gereden en maar uitgestapt om het aan iemand te vragen… 20 Rupee lichter uiteraard. De volgende knakkers wisten, net als iedereen, waar het was natuurlijk… maar die wilden zelf de tour wel voor ons organiseren voor 400 Rupee. Knettergek word je ervan. Het was inmiddels al na 8:00 dus de bus was zowiezo toch wel weg… ARG! Wij maar, via de stad, naar huis afgedropen. AP tourism (die dag) niet gevonden.
Nog even schelden thuis op al die ^&$*#()@_)(#!*% en de knop omgezet. Eerst even bijslapen en lekker een daggie winkelen. (Wij houden niet van winkelen maar goed…) Beide een boek en 2 broeken gekocht en ik heb voor het eerst in 5 jaar zowaar weer een horloge aangeschaft. Kleren kopen in India is overigens wel leuker als in Nederland, je wordt hier uiteraard helemaal in de watten gelegd. Daarna bij onze favo kroeg 10 Downing Street 2 biertjes gedronken, je moet jezelf even verwennen na een traumatische ervaring uiteraard. Het personeel dacht dat we naar Nederland terug waren gegaan maar vanwege Holi en een gare portier hadden we ze al een week niet meer gezien, ze waren helemaal gelukkig. Het zijn ook hele aardige lui en ze hangen al om onze nek als we er zijn, alsof we ze al jaren kennen bijna. Zij nog even regelen voor ons dat we er voortaan altijd in kunnen ook als het een thema is, heel relaxt! Zelfs de portier werd op de hoogte gesteld dus er kon niks mis gaan voor ’s avonds en wij eerst de kleren ophalen (op lengte gemaakt dus later afhalen) en toen terug naar huis.
’s Avonds heb ik best ranzig gegeten bij Chutneys… Het leek wel gebakken Riksja ofzo… maar dat van Wouter was wel beter maar het viel bij ons beide niet echt lekker. Service was ook slecht en de gangen liepen door elkaar. Ik geef het een 1,4. Maakte allemaal niet uit want we konden 10 Downing eindelijk weer in op een drukke avond. Buiten Chutney’s kwamen we een collega tegen van het werk, die had ons wel eens zien lopen. Hele aardige jongen (Antjok?) en hij sprak de Riksja rijder nog even boos toe en regelde goedkoop vervoer naar 10D. “Let’s do lunch some day” opperde ik nog en wij dus lekker stappen.
“Sorry sir, couples only”. Wouter terecht uit zijn stekker! Hij nog vragen naar de gasten die er werken maar die hadden het allemaal druk enzovoorts… wat een gare gasten. Wij dus mooi niet naar binnen en stevig balen. Ik voelde me niet helemaal lekker na het eten bij Chutneys en we zijn maar naar huis gegaan. Erg teleurstellende ochtend en avond gehad dus. Maar ja, zaterdag maar de City Tour doen… Of toch niet?! Lees het volgende keer op http://hyderabadexperience.blogspot.com! (Wat een cliffhanger he?! :))

O ja, we proberen het log zo vaak mogelijk bij te werken maar af en toe gebeurt er niet zoveel nieuws en/of hebben we even geen Internet/zin. De foto’s zijn overigens op UPDATE 4 en maandag sturen we weer nieuwe foto’s richting NL en die worden dan snel weer online gezet.

Daniël

Ma 28 maart – Wo 30 maart 2005

2005-03-30T15:52:00.000+05:30

Het lijkt erop dat we nu echt de Indiase nationaliteit kunnen gaan aanvragen. We zijn inmiddels zodanig geintegreerd in het land dat we nergens meer van staan te kijken. Rikshaw-chauffeurs zien weinig mogelijkheden meer om ons af te zetten, de mensen op straat begroeten ons, de supermarkt begint net zo gewoon als de Albert Heijn te worden en ook onze magen beginnen zich aan te passen aan het Indiase eten. Ik begin zelfs te wennen aan het linksrijden op de autowegen, dus het lijkt me verstandig dat Nas rijdt vanaf schiphol als ze me opgehaald heeft.
Aanstaande donderdag zitten we op de helft van ons avontuur in India. Het heeft ons dus ruim 2 weken geduurd voor we ons geintegreerd voelden. Ben benieuwd hoelang het kost om weer te wennen aan de nederlandse maatschappij. Waarschijnlijk ben je in 1 klap weer vergeten waar je de afgelopen 6 weken hebt verbleven, als je geconfronteerd wordt met de McDonalds, trams en de structuur van het land.
Het weblog ondervindt wel een nadeel van onze integratie. Het wordt steeds moeilijker om de mensen te boeien die ons nog altijd trouw zijn blijven volgen. De verhalen zullen veel overeenkomsten vertonen, zodat het steeds zwaarder wordt de verhalen uit te lezen. Toch blijven wij uiteraard verhalen schrijven, al is het alleen al om ze over een half jaar nog eens terug te lezen als we inmiddels voor 6 weken in Japan verblijven.
Het onderzoek binnen het bedrijf begint nu echt lekker te lopen. We zijn druk met het verzamelen van gegevens, houden van interviews, houden van informele koffiehoekpraatjes en het observeren van de Indiers, hun cultuur en organisatie.
We hebben deze week geprobeerd om voedsel te eten dat raakvlakken vertoond met het nederlandse voedsel. Zo hebben we een aantal malen in een restaurant gerechten besteld die voornamelijk uit aardappelen bestonden. HEERLJK.
In de restaurants is er echter nog wel een ding waar we niet aan kunnen wennen. De overmatige service van het personeel. Je kan geen minuut rustig zitten, want als je nog maar een slokje water hebt genomen komen ze dit alweer bijvullen. Daarnaast kunnen restaurants ook veel mensen in dienst nemen, omdat de lonen zo laag zijn. Er staan hier soms wel meer dan 10 mensen in de keuken. In Nederland zou je 1 chefkok hebben en nog een paar hulpkoks, maar hier is iedereen chef volgens mij. Op zich heb ik er geen last van dat er zoveel mensen in de keuken staan, maar het heeft wel gevolgen voor de tijd dat je in een restaurant zit. In Nederland ben je gewend om zo’n 1,5 uur te wachten voor je aan je hoofdgerecht begint, terwijl je in India je gerecht binnen 5 minuten op je bord hebt liggen. Op zich was dit redelijk vervelend, omdat wij het wel leuk vinden om uit eten te gaan. Aan de andere kant is het wel fijn als je 6 weken lang bijna elke dag uit eten gaat.
Even helemaal iets anders. De ratten zijn hier trouwens echt enorm. Ik heb nog nooit in mijn leven zulke grote ratten gezien. Ze zijn groter als de doorsnee nederlandse kat en lopen gewoon bij de tenten van onze benedenburen. Onze onderbuurman ligt ook vaak buiten te slapen, maar kennelijk doet het hem niet zoveel meer.

Za 26 maart – Zo 27 maart 2005

2005-03-27T14:18:00.000+05:30

Tijdens Pasen hebben ze hier een andere traditie dan de eieren kleuren… ze kleuren de mensen! Dit had ik gelukkig al gelezen in “Culture shock” van Gitanjali Kolanad dus we waren op de hoogte. Het feest heet “Holi” en iedereen op straat gooit met verf en smeert elkaar in met verfpoeder. Zo kwamen er 5 smurfen langs die echt iedereen te grazen namen wat erg leuk was om te zien. Iedereen is vrolijk en wenst elkaar “Happy Holi”. Ze vieren dit omdat de winter tot een einde is gekomen. Goh… zou je denken met 40 graden in de schaduw?!
Wij moesten echt nog even boodschappen doen en naar Azri. Dus wij maar korte broeken aangetrokken en oude shirts en hopen op het beste. De mensen zaten continu te kijken en te lachen. Ze wenste ons allemaal “Happy Holi”. Bij ons in de straat waren er 20 jongens met blauwe kleuren en die zagen de “2 white niggers” natuurlijk van verre aankomen en ze moesten al lachen. Ze gaven ons eerst een hand en wenste ons “Happy Holi” en toen vroegen ze toch even of ze ons mochten kleuren. Dat was erg netjes van ze en natuurlijk gaan wij dan niet moeilijk doen ofzo. Wouter hadden ze beter te pakken en we gingen allebei met redelijk bescheiden blauwe strepen op ons gezicht weer verder. Iedereen die dan langskomt moet ontzettend lachen en groet ons. Toen we bij de supermarkt kwamen vroeg een vrouw in Telegu of Hindi nog wel of ze de fles met verf over ons heen mocht gooien en toen waren we echt gekleurd. Ik had me rugzak al ingepakt in plastic tassen dus het kon allemaal niet deren. Iedereen had veel lol ermee. De foto’s staan binnenkort online.
De supermarkt was overigens dicht dus wij maar naar Azri met de Riksja. Daar moesten ze ook erg lachen en onze huisgenoot Romas kwam wel ongehavend uit de reis naar Azri. Even webcammen met het thuisfront en een beetje e-mail gecheckt, was tenslotte wel een feestdag.

Redelijk op tijd naar huis gegaan en hebben we nog even het spel “Sims India” gekeken. Aangrenzend onder ons hebben we uitzicht op een sloppen gemeenschap. Je kan kijken hoe ze zich wassen, hoe ze eten en wat ze allemaal uitspoken op zo’n dag. Je ziet zo’n klein kindje bijvoorbeeld centimeters van een afgrond van wel 3 meter lopen zonder dat er wat gebeurt. Heel bizar om te zien en best spannend. Een Nederlands kind zou het 5 minuten uithouden hier denk ik. Er dronk nog een kindje uit het waswater en toen werd de moeder echt link. Diaree is hier doodsoorzaak nummer 1 voor kinderen dus het kind kreeg 3 lichte tikken. Voor de rest worden de kinderen niet echt wat geleerd zoals dat in Nederland gebeurt maar leren ze van anderen door op te letten en na te doen. Misschien hebben ze daarom wel dat: “zo min mogelijk informatie geven” waardoor wij steeds vragen blijven stellen. Het is wel entertainend en shocking tegelijk om de mensen zo te zien wonen. Wouter had al wat ideeën voor een nieuwe Big Brother maar misschien legt hij deze zelf nog wel uit.
We hebben nog een watermeloen gegeten trouwens! We hopen dat we er geen last van krijgen want het water hier is natuurlijk niet helemaal jofel. Maar we zullen het wel zien of we fonteintjes worden of niet.

Wat ik al dagen, of beter weken, vergeet te vertellen is dat Wouter mijn Tom-Tom (GPS navigatie systeem voor de no-techies onderons) is. Hij is erg bekend met alle straatjes en begeleidt de Riksja’s door de stad heen. Volgens mij kan hij zo aan de slag, hij weet het echt beter als die gasten. Erg grappig om te zien want zeker in het begin had ik echt geen flauw idee waar ik was (sTom-sTom?). Het wordt wel beter maar Wouter weet zelfs de weg in Banjara Hills en Hyderabad Central. ’s Avonds hadden we best wel zin om lekker te eten bij Angethi’s. De Riksja’s rijders (er stapte er weer eens 1 extra bij) dachten wel even ons te kunnen flessen. Tijdens de rit zag ik die ene gast al aan de meter zitten waarop ik zijn elleboog een knietje gaf. Hij keek schuldig even om en bleef hierna van de meter af. Toen we aankwamen was het 38 Rupees op de meter, dan geef ik altijd 50 want je moet de economie wel een beetje draaiend houden natuurlijk. Zegt die gast “100 Rupees!”. Dan ben je natuurlijk aan het verkeerde adres bij mij dus ze kregen maar 40 Rupees. Mazzel!

Het eten viel best wel tegen eigenlijk. Ik vond 1 van de voorgerechtjes niet zo en 1 van de hoofdgerechten was het ook niet helemaal. Wel grappig is dat het hier heel gebruikelijk is om je eten te delen, zo eet je allebei hetzelfde dus komt het niet voor dat er 1 wel heel lekker eet en de andere niet. Tenzij je allebei het weet te presteren iets ranzigs te bestellen natuurlijk. Wat shocking is hier, er wordt GEEN alcohol geschonken tijdens de feestdagen! Voor de mensen die me goed kennen…. Een zwarte bladzijde in deze reis. Ik vroeg nog naar de “bucket of beer” aan de ober die we verleden keer hadden geconsumeerd maar hij lachte het weg. Daan en Wouter aan de cola! ZONDER BACARDI! Weet je gelijk waarom het een derde wereld land is hè….

Natuurlijk zijn wij niet voor 1 gat te vangen en gingen we naar Taj Banjara om eronder in de pub wat te drinken! 7 halve liter met z’n 2’en gedronken en rond 23:00 werd het nog druk ook. Er traden 2 (slechte Filippijnse) muzikanten op die het nog best leuk deden. Maar het is geen Engels, het is geen Hindi, het is geen Filippijns… maar wat is het dan wel?! Tja….
Het was een leuk sfeertje en alles ging wel gemoedelijk. Rond middernacht draaide ze de laatste Nederlandse Trance dus toen kwam het echt los. Maarja, ze gingen natuurlijk weer vroeg dicht dus wij op naar huis met onze vaste Banjara Riksja chauffeur. We beginnen ze te kennen en zij ons ook, erg grappig. Wouter staat ook met de knakker (baard) op de foto overigens.

Zondag lekker uitgeslapen en via de supermarkt op naar Azri tot waarschijnlijk 19:00 uur. Wat we in de avond gaan doen weten we nog niet maar Wouter gaat het jullie volgende keer vertellen!!

Namaste vanuit het zonnige Hyderabad,

Daniël

Do 24 maart – Vr 25 maart 2005

2005-03-26T14:38:00.000+05:30

Allereerst wil ik even melden dat ik inmiddels een stuk beter slaap sinds ik verhuist ben naar die andere kamer. De grootste reden is natuurlijk dat er minder lawaai is in die kamer. Een andere reden zou nog kunnen zijn dat ik nu niet meer bang hoef te zijn dat Daan aan me zit als ik slaap. (geintje)
Na de zware stapavond werd ik wakker met een lichte kater. Gelukkig helpen die Ibuprofen pillen uitstekend tegen dit soort dingen. We besloten deze dag eens lekker te gaan chillen, dus we gingen op zoek naar een zwembad. Het leek ons het meest logisch om een groot hotel uit te kiezen, want daar zijn meestal wel zwembaden aanwezig. Aangekomen bij Taj Krishna vroegen we aan de gastvrouw of we gebruik mochten maken van het zwembad. Door de sterke hiërarchie van het land kan de vrouw dat niet zelf bepalen en moest ze het dus aan haar meerdere vragen. In dit geval was dit de manager van het zwembad, dus ze nam ons mee naar het zwembad. Na zo’n 5 minuten te hebben gelopen kwamen we aan bij het zwembad. Ook hier stond weer een man die het niet kon bepalen, want ook zijn meerdere was niet aanwezig. Hier word je soms best een beetje gek van. Hij probeerde zijn manager nog wel te bellen, maar deze was onbereikbaar. Uiteindelijk kregen we dus geen toestemming en vertrokken we richten Taj Banjara, een ander hotel. Daar deden ze gelukkig niet moeilijk en mochten we tegen een vergoeding van 550 rupee (9.60 euro) gebruik maken van het buitenzwembad. Helaas bleek het zwembad redelijk klein en waren we de enige die er gebruik van maakten. Toch hebben we even een lekker bruin kleurtje gekregen door het zonnen. We hadden tot nu toe voornamelijk binnen gezeten, dus we waren nog steeds redelijk wit. Van de vele eekhoorns die hier leven had er 1 de behoefte het zwembad in te duiken. Hij kon er alleen niet meer uitklimmen, dus toen kwam onze dierenvriend Daan Gaus in actie. Met een net heeft hij het dier uit het water gevist. Daarna hebben we nog een heerlijke pasta gegeten en zijn we teruggekeerd naar Azri. Rond een uur of elf s ‘avonds begonnen bij ons appartement ineens allemaal mensen te trommelen en werd er een groot vuur gestookt. Later bleek dit de inleiding voor Goede Vrijdag te zijn. De foto’s hiervan zullen bij de komende update zitten.
Vrijdagochtend werden we ook alweer gewekt door de trommels. Harde dreunen begonnen rond een uur of tien onafgebroken te galmen. Op weg naar de supermarkt zag ik ook al mensen lopen met verf op hun gezicht. Ik snapte niet echt waarom ze dat deden, maar daar kwamen we zaterdag achter. Daan zal jullie hierover informeren. s’Avonds waren we van plan om weer eens lekker te gaan stappen. B & C was goed bevallen van de week, dus besloten we met de rikshaw hierheen te rijden. Aangekomen bij B & C bleek de tent gesloten te zijn ivm Goede Vrijdag. Een andere rikshaw gepakt naar 10 downing street, maar ook deze bleek gesloten. We hadden inmiddels zo een honger gekregen dat we opnieuw in een rikshaw stapten om naar de Pizza Corner te gaan. Uiteindelijk werd het de Pizza hut, omdat deze dichter bij de locatie zat waar we nog heen wilden gaan. De taxi chauffeur begreep ons echter niet goed, dus we zijn op den duur maar bij een hotel uitgestapt. De rest hebben we gelopen naar de pizza hut. Op weg ernaar toe zagen we flinke verkeersopstoppingen en roken we een sterke brandlucht. Een stuk verderop zagen we ook ineens grote vlammen. Inmiddels begonnen de politiesirenes ook te loeien, dus er was zeker iets aan de hand. Dichterbij gekomen bleken een aantal mensen gewoon even een groot vuur te hebben gestookt op een grote openbare weg. Heel vreemd.
Na de pizzahut zijn we nog een afzakkertje gaan doen bij Taj Banjara. Op weg naar huis beleefden we 1 van de vervelendste momenten van deze werkvakantie. Langs de kant van de weg stonden zo’n 20 politieagenten die alle auto’s aanhielden die langsreden. De meeste agenten hadden een stok in hun hand van zo’n 1.25 meter lang en deze werden bijgestaan door een paar collega’s met zwaar geschut. Kortom, het sfeertje was in elk geval niet plezierig. De politieagent die ons langs de kant zette vroeg aan de taxichauffeur wie wij waren. “Amerikano, Amerikano” riep hij. Meteen moesten we uitstappen en werden we gefouilleerd. Ik kreeg echt het idee dat hij het geld in mijn zak wel even in zijn eigen zak wilde stoppen. Gelukkig liet hij het zitten en schreeuwde dat we weer de rikshaw in mochten. Hij vroeg nog waarom we in Hyderabad waren en vervolgens kon de taxichauffeur doorrijden, die ons in Telegu probeerde uit te leggen wat er gebeurt was. Ben blij dat we er geen problemen hebben gehad, want je hoort wel vaker dat ze iets in je broek vinden terwijl je dat helemaal niet in je zak hebt.

Di 22 maart - wo 23 maart 2005

2005-03-24T19:44:00.000+05:30

Het slapen gaat mij tegenwoordig erg goed af. Ik ben best wel trots op mezelf omdat ik vroeger altijd wel moeite had om in slaap te komen. Je moet je hier, en eigenlijk overal, gewoon overgeven. Je kan niet gaan wachten totdat alles stil is want dat gebeurt gewoon echt nooit, je moet er aan wennen. Eigen kamers hebben is erg relaxt. Je kan lekker je eigen dingen bepalen en de ventilator staat lekker op 4 (uit 5) bij mij. Zonder ventilator kan je gewoon echt niet in dit land, je wordt badend in het zweet wakker. De temperatuur is langzaam naar de 40 graden Celcius aan het stijgen en ’s nachts koelt het gelukkig nog wel 10/15 graden af. Zie ook het weer in Hyderabad bij onze “Links sectie”. Wouter vertelde me dat ie bij hem ook aan staat, “op niveau 2 maakt ie niet al teveel herrie”. Hij is blijkbaar ook “inmiddels zo geïntegreerd in de Indiase cultuur” (zie vorig reisverslag) dat ie ‘m wel aanzet. Allebei dus helemaal gelukkig.
Het twistpunt van de ventilator was grappig en gaat inmiddels dus niet meer over AAN/UIT maar over de stand. Ik hoor graag jullie mening bij de comments waarbij de stelling is:
Je bent in een land waar het overdag bijna 40 graden is, ’s nachts met mazzel +/-28, je hebt geen airco, buiten is continu veel lawaai en de ramen staan open (wat wel een beetje verkoelt maar in de ochtend moet je ze dichtdoen: hanen, taxi’s, keiharde muziek). Wat doe je?
Ventilator AAN of UIT? Voor de mensen die AAN zeggen, op welke stand (zijn er 5)? Voor de mensen die UIT zeggen: a.u.b. een uitleg erbij.
Voorbeeld: ik zeg AAN (4). Wouter zegt AAN (2).
(Oja, de ventilator hangt aan het plafond en is +/- 1,2 meter in doorsnede.)

We beginnen zodanig in te burgeren dat het reisverslag steeds moeilijker wordt om te schrijven. Een dagelijks ritueel die we op de maandag t/m woensdag hebben: 8:30 Taxi chauffeur haalt ons op. Werken, lunchen en weer naar huis. Af en toe zijn we toch wel vermoeid en dan blijven we thuis maar daar heb je dan snel spijt van omdat er echt niks te doen is. Boekje erbij, water drinken en gezellig mensen kijken is gelukkig nog wel te doen op het appartement. De Chinees en kleermaker aan de overkant blijft ons maar boeiend vinden. Ze zitten allemaal een beetje te lachen en te kijken en zo gaat dat een beetje door de avond. Dinsdag nog wel weer lekker gegeten bij de Pizza Hut trouwens. We konden heel moeilijk een taxi krijgen heen, en weer terug. Geen idee waarom maar we hebben het aan Harish gevraagd maar die wist het ook niet. Irritant aan India, en je komt het in heel veel culturen tegen: mensen vertellen je liever te weinig dan teveel. De meeste dingen zijn hier zo logisch dat ze niet denken “Goh… dat zou die gekke Nederlander wel even moeten weten!” Met het gevolg dat je de hele dag domme vragen aan het stellen bent.
Qua project gaat het best de goede kant op. We gaan een enquête houden volgende week en dan beginnen tevens de interviews. Rond de 3 a 4 per dag dus dat worden drukke tijden. De interviewvragen beginnen zich nu goed te ontwikkelen en we krijgen er steeds meer ervaring in. Ik zit dit verhaal even terug te lezen en Jezus, wat is het saai. SORRY! Gelukkig heb ik de woensdag nog om over te vertellen! ;)
Woensdag weer naar het werk, ging wel weer aardig. Beetje mailen en chatten met het thuisfront uiteraard want die missen ons allemaal uiteraard. Toen weer naar huis en een noodle-tje gemaakt en wij naar onze stamkroeg: Ten Downing Street! Gezellig, leuk maar dus ook AFGEHUURD door een of ander gaar bedrijf. Sta je daar… te praten met een uitsmijter die geen woord Engels spreekt. Gelukkig kwam de manager nog even om uitleg te geven maar goed… We baalden er behoorlijk van want die knakkers van zondag (personeel) had gezegd dat het op woensdag heel leuk zou zijn. Wij dus maar naar Bottles & Chimney. Hebben we dat gelijk een keertje gezien. Het verkeer rond 20:00 is overigens moordend en de taxi rit heen was echt niet meer grappig. Die gast, ze zijn hier niet bang voor de dood, ging zo hard en zwierde extreem over die weg heen dat zelfs wij met kromme tenen zaten. Maar terug naar B&C. Een hele stijlvolle tent, alles strak en netjes. Niet het bruincafé achtige 10 Downing Street maar zeker heel veelbelovend voor de zaterdag. Want het was mega rustig. Maar later stromen de mensen toch wel mondjesmaat binnen en werd het toch een feestje. Lekker aan het bier en nog een Breezertje gedaan. We hebben zelfs patat gegeten!! Dan staan de tranen toch wel even in je ogen… wat was dat lekker zeg. Eindelijk even niets qua rijst met spicy saus. Het was een topavondje, Wouter was aan het praten met een Indiër (John) en later kwam ik nog 2 Amerikanen tegen die hier een call center aan het opzetten zijn: Dawn & Timmy. (Voor de South Park liefhebber, JA, hij leek echt op ‘m! TIMMY!? TIMMY!!!) Het is gewoon leuk om even te kletsten met wat mede lotgenoten en later kwamen ze weer even tegen in “Pickles” in Secundarabad. Om middernacht… ja hoor… daar gingen ze weer… DICHT! Wat een gasten, als het net los komt gaan ze dicht. Met nog wat appetite voor bier en gezelligheid wij maar naar de “afterparty”. Onze nieuwe vriend John reedt naar Pickles want hij woont toch in Secundarabad en had ook nog wel zin om wat te drinken. Pickles was dus helemaal geen kroeg ofzo maar een simpel eettentje, gaar maar wel gezellig. Toen nog even met de Amerikanos gechat en na veels te veel bier rond 3:00 naar huis. John zette ons af in Jubilee Hills en we pakte nog even 5 minuten de Riksja. De shitty eehh... City Tour die we van plan waren te doen ging dus helaas niet door wegens het stappen, maar Wouter gaat jullie volgende keer vertellen wat we donderdag hebben gedaan! Ik hoop dat we zo nog even gaan zwemmen in een hotel! Want we zijn verre van bruin!

Voor de mensen die het nog niet wisten, UPDATE 3 van de foto’s staan online. Ik ben voorlopig weer even reisverslag vrij gelukkig en ben benieuwd of we het vol gaan houden… :) We gaan uiteraard ons best doen. Als jullie iets willen weten dan moet je het maar bij de comments vragen, gaan wij het onderzoeken! ;)

Daniël

Ma 21 maart 2005

2005-03-22T09:00:00.000+05:30

Voor ons onderzoek moeten we veel lezen over cultuurverschillen. Hieruit blijkt dat de eigen cultuur onzichtbaar is voor de mens. Pas in een ander land gaat men de verschillen zien en dan is men snel geneigd te denken dat die cultuur zwakker is dan die van henzelf. Ook heeft iedere mens zelf een eigen cultuur, je karakter. Ondanks dat Daan en ik nog steeds goed met elkaar door een deur kunnen beginnen we wel wat verschillen in karakter te zien. Zo is voor Daan last hebben van de warmte erger dan last hebben van de lawaaierige ventilator, terwijl dat bij mij precies andersom is. Maar wie bepaalt er dan welke van de 2 factoren zwaarder weegt. Daan is inmiddels zo geïntegreerd in de Indiase cultuur dat hij zich verdedigde door te zeggen dat alle Indiërs met zo een ding aanslapen. Is dat dan een reden om de warmte als zwaardere factor te zien? Inmiddels ben ik even op een andere kamer gaan liggen om te kijken of ik daar beter tot mijn rust kom. Helaas begonnen ze vannacht ook nog eens een gebouw naast ons af te breken, zodat ik opnieuw de slaap niet kon vatten.
Eerder die avond zijn we nog naar 10 Downing street geweest. Het was er zaterdag zo leuk dat we er meteen weer naartoe wilden. Daarnaast hadden we zaterdagavond ook regelmatig friet langs zien komen, dus nog een reden om erheen te gaan. Achteraf bleek deze laatste reden overbodig, want Daan ging uiteindelijk voor Spagetti Bolognaise en ik had wel friet besteld bij mijn kip maar die kon je op 2 handen tellen.
Tijdens en na het eten kwamen de obers allerlei trucs met ons uithalen. Voornamelijk werden lucifers gebruikt om ons te dollen. Daarna ben ik hun gaan dollen met de trucjes die ik geleerd heb in mijn tijd achter de bar van Pinky. Het was wel lachen, want ze begrepen zelfs na de uitleg niet hoe de trucjes werkten. Ze deden wel alsof ze het begrepen, maar elke keer weer trapten ze erin.
Rond een uur of 9 begonnen er 2 oude mannen tegen me te praten. Er zijn hier veel mensen die willen weten wat je komt doen als blanke in hun stad. Allemaal beweren ze dat ook hun in de IT-sector zitten en dat ze wel met ons willen samenwerken. Ook later die avond kwam er een jongen in gebrekkig engels naar ons toe die echt alles van ons wilden weten. Opeens werd Daniël door 3 van obers aangesproken dat die kerel en zijn maat niet te vertrouwen zijn. We hebben ze meteen vriendelijk verzocht om weg te gaan en duidelijk gemaakt dat we geen interesse hadden in hun verhalen.
Vandaag hebben we ons eerste interview gehad voor het bedrijf. Het was meteen een intensief interview, want de man had een erg hoge positie binnen het bedrijf. Hij is verantwoordelijk voor alle project managers van de vestiging in Hyderabad. Het interview verliep gelukkig soepel mede doordat we redelijk goed hadden voorbereid.
Na de lunch begon ik me pas echt moe te voelen. Het weinige slapen van de afgelopen dagen begon me nu echt op te breken. Ik kon moeilijk mijn concentratie bewaren en kreeg last van mijn rug. Ik was blij dat het 5 uur was, zodat ik thuis even uurtje kon gaan liggen. Na een Ibuprofen en een vitaminepilletje van Daan voel ik me alweer een stuk beter. De avond hebben we maar eens een keer heel rustig doorgebracht ipv elke keer heen en weer te vliegen van het appartement naar ons werk, terug naar het appartement, naar Azri toe, naar de stad, terug naar Azri en weer terug naar het appartement. Dit klinkt overdreven, maar er zitten echt dagen bij dat alle kanten opvliegen. We hebben de hele avond op het balkon gezeten kijkend naar de goedlopende business van de fast food chinees aan de overkant (http://daniel.saintrum.nl/Picture%20066.jpg). Het is onbegrijpelijk, maar de hele avond komen er mensen eten bij het tentje bestellen. Wij zouden het niet durven, aangezien we hem zijn mes hebben zien slijpen aan een vieze muur en hij waarschijnlijk zijn kip inkoopt bij het openbaar slachthuis ernaast. Om 11 uur ben ik met een slaappilletje op naar bed gegaan. Daan heeft nog wat in een boek zitten lezen tot 1 uur. Ik ben rond een uur of 12 uur in slaap gevallen, gok ik, en werd vanochtend om 6 uur wakker. Het klinkt misschien een beetje raar, maar ik heb lekker bijgeslapen.

Wouter

Za 19 maart - Zo 20 maart 2005

2005-03-20T02:00:00.000+05:30

Vandaag eerst uitgeslapen en naar Azri gegaan om te werken. Weer ongeveer om 19:00 bij Azri weggegaan en thuis even wat noodles gemaakt en wat ananas uit blik. Toen ik de noodles aan het maken was (water koken in de magnetron en over de noodles gooien) was er een tiener jongetje op het balkon bij de buren, hier kijken wij opuit vanuit de keuken. Hij had een kleiner broertje/zusje (?) vast (+/- 1 jaar) en hij zei gelijk hallo en begon ook wat vraagjes te stellen in gebrekkig Engels. Waar werk je, waar kom je vandaan. Zo had ik al een beetje contact met de buurtjes. Ik zwaaide naar het kleine kindje en die zwaaide gelijk terug, erg aandoenlijk. Toen zei de tiener iets tegen het kindje en die blies gelijk een kusje naar me toe dat ik uiteraard beantwoordde (nee… niet met een middelvinger). Dat ging de goede kant op, altijd fijn om te weten wie je buren zijn. We hadden al een kinderfietsje op de gang zien staan en waren al een keer ingesloten geweest doordat iemand onze hanger aan de buitenkant had dichtgedaan. Dat hebben ze hier echt stom gemaakt, als je wilt kan je gewoon een heel appartement opsluiten. Wij hebben inmiddels een anti-kinder oplossing gemaakt met 2 schoenveters maar het is fijn te weten dat de buren ook altijd even kunnen helpen.
Zoiets gaat natuurlijk ook weer als een lopend vuurtje bij de buren thuis, “gekke witte Nederlander in de keuken gesignaleerd! Hij zwaaide naar me en ik heb ‘m wat gevraagd en hij zei wat terug!” En ja… wat krijg je dan? Mensen die “toevallig” ook op het balkon verschijnen. Hele aardige mensen. Ik heb nog 2 vrouwen ontmoet, 1 moeder en ik denk een nichtje of zo want ze was rond de 20 gok ik. Allemaal een stip op het voorhoofdje uiteraard en traditioneel gekleed. In deze cultuur ontmoet je mensen altijd “toevallig” en stel je jezelf niet direct voor. De moeder sprak het beste Engels en wilde heel graag weten wat ik aan het bereiden was. Ze waren mega nieuwsgierig wat wel eens leuk is voor de verandering. In Nederland zou het iemand geen drol interesseren. Opeens was het gesprek afgelopen, “we go inside” en ik kon me pineapple op gaan eten. Ik hoop dat ze ons een keer uitnodigen om te komen eten.
Met een klein beetje voedsel in de maag een taxi regelen naar Bottles & Chimney! Ik had er een foldertje van, staat het adres er niet op! Wat een gasten! Maar goed, weer 10 taxi chauffeurs, 10 kinderen en 10 belangstellende om ons heen en wij een taxi regelen. Geen hond die weet waar het is maar goed, het schijnt in de buurt van het vliegveld te zijn dus zijn we daar maar heen gegaan. Later wist de taxichauffeur toch wel waar het was en kwamen na een lange, drukke maar zeker leuke rit door de stad bij B&C aan. Maar dus wel in een gare Riksja waar allemaal mensen met auto’s naartoe gaan. We kregen ook te horen “private party, private party” en de man stuurde ons terug naar de kledingwinkel Lifestyle waar een andere pub zou zitten. Er stonden allemaal jonge Westers geklede mensen voor de deur bij B&C dus wij baalde behoorlijk. Aangekomen bij Lifestyle zagen we hier gelukkig hetzelfde volk. Even om de kledingwinkel heengelopen om te kijken waar het nou zat en zo kwamen we bij een binnenplaatsje. Hier zat al wat jeugd dus het ging de goede kant op. Een stukje verder was een deur met het magische getal 10 erboven. 10 Downing Street dus! Die wilde we ook nog een keer bezoeken en het zag er al goed uit van de buitenkant. Eerst voor 1400 Rupee vouchers (coupons) halen en toen naar binnen…. En dan proberen je al die verraste Indische gezichtjes te zien. “2 witte in de kroeg! Moet niet gekker worden!” Het was weer bijzonder om mee te maken. Wouter bestelde gelijk tapbiertjes aan de bar en we begonnen te tanken. Later in de buurt van de dansvloer gaan staan waar je een goed overzicht had over de hele tent. De dames keken ons vaak aan en moesten tevens giechelen. Heel “onopvallend” kregen we het “stiekem foto maken met mobieltje ritueel” weer te zien. Rond 23:00 werd het echt mega druk en dit is zeker een toptentje! Allemaal Westers geklede jonge mensen die lekker aan de flessen Bacardi en het bier zitten, goede zaak. Hier kan ik me nog wel een aantal weekjes vermaken, volgende week gaan we hier eerst even lekker eten en dan aan het bier. Het ging om middernacht al dicht! Heel bizar… dus het liep alweer leeg. Wij nog even gekeken op het binnenplaatsje hoe de mensen wegstroomden. We hebben een aantal foto’s gemaakt die binnenkort wel weer op onze site te zien zijn. Jullie weten allemaal toch wel dat de site al een keer geüpdate is hè! Dus ga kijken op daniel.saintrum.nl! En de foto’s van het stappen komen er binnenkort ook weer bij.
Met de Riksja weer naar huis toe waar onze kamergenoot Romas nog wakker was, het was ook maar 00:24! Nog heel even gepraat en toen “lekker gaan slapen”. De herrie hier voor bij het appartement blijft vervelend en Wouter vindt de broodnodige ventilator ook te lawaaiig. Zonder sterf ik hier dus dat is een twistpuntje. De herrie komt voornamelijk van de taxi’s, harde muziek vanaf 6:00 en de hanen buiten beginnen rond 4:30 te kukelen. Word er echt gek van want dan doe ik elke nacht de ramen dus dicht want die beesten weten niet van ophouden. Morgen maar eens 10 broodjes haan bestellen bij de slager aan de overkant. Arme Wouter heeft vannacht helaas weer geen oog dichtgedaan wat erg vervelend is. Ik ging het verslag maar even schrijven (10:00) zodat hij nog even verder kon slapen… raad eens… komen voor het eerst allemaal mensen met trommels voorbij!! Ze lopen ook met vlaggen maar gelukkig lopen ze nu door. Ik ben benieuwd of Wouter nog heel even kan slapen, de mensen toeteren hier de hele dag met korte stiltes van 1 seconde. En de hanen zijn ook nog steeds bezig… mijn rechterarm voor een gas-buks met goed vizier erop. (Pa?! Even opsturen met de luchtpost?!) De buren zijn ook weer op het balkon dus ik ga nog maar even een praatje maken zo. Kijken wat de rest van de dag ons gaat brengen, zo nog even werken bij Azri en misschien vanavond wel een keer naar B&C!

Nog een kleine melding van huishoudelijke aard: SVP mij niet SMS’en mensen… ik krijg elk SMS’je ongeveer 20-25 keer…. Ik weet dat “beter te vaak dan te weinig” opgaat maar het is vrij irritant… ;) Dus e-mailen en natuurlijk een berichtje achterlaten op ons geweldige (ahum) weblog! Vinden we LEUK!

Daniël

Vr 18 maart 2005

2005-03-19T13:25:00.000+05:30

Donderdagavond zijn we opnieuw bij Ohri's wezen eten. De vorige keer was het eten goed bevallen, maar wel enige darmklachten achteraf. We dachten echter de vorige keer dat het kwam omdat we nog niet gewend waren aan het Indische voedsel. Ook deze keer was het eten erg lekker en de manager wist zelfs nog precies wie we waren. Kwaliteit eten goed, service goed, sfeer goed, maar toch weer een kleine verrassing achteraf. Daniël heeft de hele nacht last van zijn maag gehad, dus is voorlopig even genezen van Ohri's.
De volgende dag zijn we naar Azri gegaan om daar aan ons verslag te werken. Als lunch hebben we Hyderabadi Biryani gegeten. Dit gerecht is alleen verkrijgbaar in deze stad en smaakt echt heerlijk. Het bestaat voornamelijk uit rijst aangevuld met allerlei specerijen. Achteraf hoorden we dat het vlees dat in het gerecht zat geitenvlees was. Ik had eigenlijk verwacht dat geitenvlees ongeveer hetzelfde zou smaken als schapenvlees, wat ik echt smerig vind. Dit was echter veel lekkerder en erg goed binnen te houden.
's Avonds zijn we samen met Romas gaan eten bij Angeethi. Een Noord-Indisch restaurant met een geweldige sfeer. Het restaurant zit op de 7de verdieping, wat uiteraard het uitzicht ten goede komt. De menukaart was in de vorm van een krant gemaakt, zodat elk menu een soort krantenbericht was. Daan had weer eens behoefte aan Nederlands eten, dus koos hij het gerecht dat hier het dichtsbij in de buurt kwam, aardappelen met pepersaus + Indisch brood. Zelf wilde ik de kip tandoori uit Nederland eens vergelijken met die van hier. De smaak is totaal verschillend, maar beiden zijn erg lekker.
Na Angeethi zijn we naar een lounge bar gegaan, Liquids. Een klein tentje met een erg strakke inrichting. Alle meubelen zijn spierwit en staan heel gestructureerd opgesteld. Deze bar bevindt zich op de 5de verdieping en geeft een prachtig uitzicht over de stad en op 1 van de mooiste hotels van de stad, Taj Banjara.
Al een week geen televisie om ons heen. Ik had eigenlijk verwacht deze heel erg te gaan missen aangezien ik gemiddeld 5 uur TV per dag kijk in Nederland. Het rare is dat ik het heerlijk vind om eens niet naar al die ellende op TV te kijken. Je hoort hier helemaal niks over Israel, Marc Dutroux of extremisten. Heerlijk. Ik begin nu te beseffen wat een invloed de TV heeft op mensen.Mensen worden bang voor extremisten, omdat de media hun angst voedt. Hier weten mensen niet wat er allemaal in de wereld gebeurt, ze weten zelfs niet wat er aan de andere kant van de stad gebeurt. Het voordeel hiervan is dat mensen elkaar ook niet imiteren. Door de media gebeurt dit wel in Nederland. Neem bijvoorbeeld de stenen die naar beneden werden gegooid vanaf een viaduct op de A13. Nog geen twee weken later werd dit gedrag geïmiteerd elders in Nederland met alle gevolgen vandien. Het reisverslag begint inmiddels wel op een kolom te lijken, dus ik ga weer terug aan het werk. Vanavond gaan we naar een club die ons al meerdere keren is aangeraden, Bottles & Chimneys. Morgen zullen jullie van Daniel horen of we het naar onze zin hebben gehad.

Wouter

Wo 16 maart - Do 17 maart 2005

2005-03-17T23:49:00.000+05:30

Tijdens de lunch in de grote bedrijfskantine vielen we echt op tussen de Indiërs. De meeste mensen kijken je allemaal toch wel even aan want ze vinden het toch wel bijzonder. We haalden wat broodjes voor de verandering. Tip: Stel je nooit een broodje Nederlandse kaas voor. De broodjes waren uiteraard gekruid maar het was binnen te houden. Volgende keer maar weer gewoon Indisch.
Aan de tafel achter Wouter zaten 5 jonge dames waarvan een ons nog een stoel kwam vragen. Ze zaten allemaal een beetje sneaky te kijken naar ons wat wel grappig was. 1 moest van de andere wat opschuiven anders kon diegene het spektakel niet zien. Heel “onopvallend” maakte er een zelfs een foto met haar mobieltje. Toen we er nog zaten waren ze nog wel “onopvallend” bezig maar toen we wegliepen was daar geen sprake meer van. Kijken, lachen, giegelen en praten. Het was grappig om mee te maken. Kijken hoe het maandag verder gaat.

De dames bij ons in de “cubicle” komen ook wat meer los en 1 zegt er zelfs hallo als ze aankomt in de ochtend. Ze moeten nog even ontdooien natuurlijk. Leuk om te zien hoe dat gaat. In de middag een goed gesprek met onze mentor gehad en daarna een keer wat vroeger naar huis gegaan met onze taxi. Even chillen in het appartement wat inmiddels borden, magnetron, glazen, vorken en lepels heeft. We beginnen ons zelfs thuis te voelen. Tijdens de taxi regelen werden we omringt door mensen die wilden kijken, zien en sommige zelfs ons aanraken. Een jongens streelde Wouters hand en leek de witte kleur er snel af te willen wrijven. Ze gaan trouwen in Mei. Was heel grappig om te zien, hele vriendelijke mensen en behulpzaam.
Bij Azri haalde Romas (huisgenoot) eten voor ons. Dat van mij was goed te eten: Egg Biryami. Wouter had de Chicken Biryami wat VEELS te heet was, tong verbrande gewoon. Hij kon er derhalve ook weinig van eten helaas. Ik had veels te veel gegeten waardoor ik helaas maar 2 biertjes kon drinken. In de keuken zag ik dat Schnappie inmiddels een vrouwtje (Schlettie?) aan de haak had geslagen en ze zaten beide te azen op de muggen bij de TL bak.
Daarna liepen we met z’n drieën weer naar huis rond 00:00…. Zou het hek nu wel open zijn? Tuurlijk niet… Romas nog even rammelen aan het hek maar de bewaker reageerde niet. Ik klom uiteindelijk maar over het hek geklommen om hem te halen want de andere zagen het niet zo zitten dat het een dagelijks ritueel ging worden. Met mijn nieuw geleerde woordje “Sadar”, wat straattaal is voor bewaker, ging ik onder het appartement zoeken. Er lag een vrouw te slapen op de stenen die van mijn geschreeuw wel wakker werd natuurlijk. Ze was “not amused” had ik het idee maar ze bleef wel vriendelijk. Ze sprak geen woord Engels dus daar stond ik met mijn enige woordje dat ik kende… Dusss….. Ik maar weer terug naar het hek en daarna kwam ze aangelopen met de sleutels. Nog een heel verhaal maar ja… ikke niet snappen hè. Ik helemaal niet begrijp.

donderdag 17 maart 2005
Lekker geslapen en in de ochtend pas om 11:30 in actie gekomen. Lekker boodschappen wezen doen en dat was erg leuk. De man in de winkel ging ons mandje dragen (later 2 mandjes, later karretje duwen) en de mensen beginnen ons nu toch wel een bijzondere verschijning te vinden. Wij lekker “shoppen” en gewoon alles inladen wat wel makkelijk zou kunnen zijn voor in het appartement. Doekje om wat schoon te maken, noodles, drinken, kleren hangers, enzovoorts. Die man hielp ons echt overal mee, goede Engelse uitleg bij de producten en plaatste ze voor ons in het karretje. We werden ongeveerd door 4 a 5 mensen geholpen. Daar kunnen ze bij AH nog wat van leren. Bij de kassa nog even Maaza (mango sap) gedronken en dat was heerlijk verfrissend. De man vertelde nog dat ze gratis thuis bezorgen maar we weten het adres niet dus toch maar zelf even tillen. Was goed te doen en ook leuk omdat de mensen echt af en toe niet weten wat ze zien. Auto’s stoppen bijvoorbeeld wel voor ons waar ze normaal gewoon toeterend doorrijden. Jongeren willen wel eens zwaaien en vinden het prachtig als je terugzwaait. We beginnen ons echt comfortabel te voelen in de neighboorhood. Boys from the hood, AIGHT! Big PIMPIN’! :)
Wouter had Cornflakes met geitenmelk gemengd met nog iets op. Respect! Eerst nog even de keuken bij gepoetst en daarna had ik maar even wat kant-en-klaar noodles gemaakt. Lekkerder dan in Nederland gelukkig.
Voor het bedrijf en de Universiteit hebben we vervolgens echt wat goeds op papier gezet, in de vorm van een progress report. Ben benieuwd hoe het ontvangen gaat worden. We zagen buiten nog wat eekhoorntjes lopen die zich weinig aantrokken van de kippen en mensen die daar ook wonen.

Daarna een beetje bijkleuren in de zon op het balkon. Er lopen voortdurend schoolkinderen en andere mensen voorbij. De schoolkinderen zijn erg grappig want die hebben het allemaal echt wel door. Het is vreemd voor hun: witte mensen, ontbloot (wel zwembroek aan) en nog wel in HUN wijk! Da’s dus lachen, fluisteren en wijzen! Als je dan naar ze zwaait denken ze 0,00001 nanoseconde na, en zwaaien ze terug. Misschien gaat het wel als een lopend vuurtje hier want het was beduidend meer dan gister. Sommige (voornamelijk) meisjes lopen 3/4 keer voorbij. De jongens van de slager aan de overkant bij ons plukken een kip kaal die net door paps geslacht werd. Weten we ook weer hoe dat moet, behendige jochies. En ook zij houden ons wel in de gaten en ik ben benieuwd wat er in die koppies omgaat. Om 18:30 is het een beetje schemerig en om 19:00 donker. Het gaat heel snel.

De avond is verder nog niet echt gepland. Misschien naar Ohri’s of een ander tentje. We lezen het snel weer op dit weblog! ;) Nieuwe foto’s komen er overigens ook weer aan! Dus check de “links sectie” rechts bovenaan in uw beeld (“Foto album”).

Daniël

Di 15 maart 2005

2005-03-16T10:48:00.000+05:30

Dinsdagochtend, om 8.20 werden we opgehaald door de taxichauffeur om voor het eerst een hele dag te gaan werken bij het bedrijf (naam gaan we niet op Internet zetten). Daniël had maar 4 uurtjes geslapen en ik zelf had eigenlijk helemaal geen oog dicht gedaan. We hadden om 9 uur afgesproken met onze mentor, maar we waren nogal aan de vroege kant. Dit gaf ons de kans om een informeel gesprek aan te gaan met een man die verantwoordelijk is voor de gehele IT infrastructuur van het bedrijf. Deze erg aardige man heeft ons later ook meegenomen naar de kantine waar we samen met zijn collega’s hebben geluncht. De kantine is hier enorm, omdat deze gedeeld wordt met meedere grote bedrijven.
Beiden hebben we een werkstation toegewezen gekregen in een cubicle. Aan de andere kant van ons zitten 3 vrouwelijke software engineers, die niet echt de indruk maakten zich voor te gaan stellen. Wij twijfelden of we uberhaupt onszelf aan een vrouw mogen voorstellen in dit land, maar uiteindelijk besloten we er gewoon voor te gaan. De intro werd wel goed ontvangen, maar je moet niet rekenen op een lang gesprek. In deze cultuur praat je niet met vreemden, wat zowel voor mannen als voor vrouwen geldt. De mensen hebben een harde schil aan de buitenkant waar je eerst doorheen moet voordat je daadwerkelijk als een bekende wordt gezien. Tijdens de eerste werkdag kwamen we al veel verschillen in cultuur tegen t.o.v. Nederland.
Om 5 uur werden we weer opgehaald door de taxi. Eerst even een pinautomaat gezocht om geld op te nemen en vervolgens naar huis met de gedachte even een uurtje te gaan liggen. NOT. Aangekomen bij ons verblijf zagen we dat onze spullen al ingepakt waren. We kregen te horen dat we gingen verhuizen naar een ander appartement. We baalden hier ontzettend van, omdat we ons net een beetje op ons gemak voelden op deze lokatie. Uiteraard heb je niet echt een recht van spreken, want je bent tenslotte te gast. Alle koffers, bedden, matrassen, etc werden allemaal op een grote kar gegooid waar wij op de motor achteraan reden.
Aangekomen bij het appartement bleek dat het er eigenlijk wel superchill uitziet. We hebben nu een woonkamer en 3 slaapkamers met ieder een eigen badkamer. Toch slapen Daniël en ik op dezelfde kamer, omdat ze nog een kamer in gaan richten als kantoor. We wonen nu echt tussen de mensen van deze stad. Eerst zaten we nog een beetje afgelegen, maar nu wonen we in een flat met allerlei Indische mensen, oftewel we zijn nu echt aan het integreren.
’s Avonds zijn we wezen eten bij de Pizza Hut. We hadden even geen zin in Indisch voedsel, omdat je dit zowel ’s middags als ‘s avonds eet. Daarna hebben we nog even bier ingeslagen om de jongens van Azri te trakteren op een biertje. Achteraf bleek deze avond erg nuttig, want we kregen het gevoel dat we nu bijna bij iedereen door hun harde schil aan het breken zijn. Er waren er al een aantal die continu met ons praatten, maar toch liepen er ook nog Indiërs rond die niet echt contact met ons zochtten. Ook deze mensen begonnen nu een beetje los te komen, wat uiteraard positief is voor de komende 5 weken. Zelfs de jongen uit Letland (onze kamergenoot, verblijft al 6 maanden bij Azri) begon het leuk te vinden om een biertje met ons te doen, dit was ondenkbaar voor ons in het begin aangezien hij erg introvert is. Het was uiteindelijk zo gezellig dat het inmiddels al 1 uur was en we moesten nog 35 minuten lopen naar huis. Op weg naar huis viel het op dat er enorm veel straathonden leven in Hyderabad. Ze blaffen veel en lopen soms een beetje achter je aan, maar tot nu toe heeft er nog geeneen een echt agressieve indruk gemaakt. Ik vond het best een raar idee om midden in de nacht over straat te zwermen in een vreemd land, in een stad met 8 miljoen geregisteerde mensen + nog miljoenen ongeregisteerden. Het rare is dat ik me wel erg op mijn gemak begin te voelen in dit land. Mensen kennen hier geen jaloezie en accepteren dat ze tot een bepaalde kaste behoren. Als je arm geboren wordt weet je dat je dat heel je leven zal blijven.
Aangekomen bij ons appartement bleek het hek voor het appartement afgesloten te zijn met een kettingslot. Nu moestten we nog acrobatische acties ondernemen om hierover heen te klimmen aangezien de portier er niet was. Achteraf bleek hij te liggen slapen iets verderop. Drie blanken mannen , de jongen uit Letland, Daan en ik, kunnen dus gewoon ongezien een appartementencomplex inkomen zonder gepakt te worden. We hebben nu natuurlijk erg veel vertrouwen in onze portier. Inmiddels was het als 2 uur dus we zijn maar snel gaan slapen, want de wekker zou om half 8 alweer afgaan en dit terwijl we nog slaap in moesten halen.

Wouter

Ma 14 maart 2005

2005-03-14T20:28:00.000+05:30

In onze agenda stond netjes genoteerd dat we maandagochtend om half 10 opgehaald zouden worden door een taxi om vervolgens naar het bedrijf te gaan waar we de komende 6 weken regelmatig aanwezig zullen zijn. We hadden voor de zekerheid allebei onze wekker gezet om 9 uur, zodat de kans groter zou zijn dat we daadwerkelijk wakker zouden worden. Uiteindelijk bleek het niet nodig te zijn onze wekker te zetten, want om 10 voor half 9 werden we ineens gewekt door de man die onze villa ‘s nachts in de gaten houdt. In gebrekkig engels kwam hij vertellen dat er 2 mensen voor ons waren gearriveerd. Daniël deed nog even net alsof hij sliep, zodat hij kon blijven liggen, terwijl ik naar beneden rende. De taxi-chauffeurs waren een uur te vroeg, dus we moesten meteen gaan aankleden. Een soort Bentley-achtige auto stond voor de deur geparkeerd waarmee we naar het Hitec-park gebracht werden. In zo’n sterke auto voel je je toch een stuk veiliger dan in zo’n gare driewieler. Ook bij het bedrijf kwamen we een uur te vroeg voor onze afspraak, dus we konden nog even wat dingen doornemen.We konden al meteen merken dat de gesprekken hier heel anders zouden gaan verlopen. In Nederland hoefde je eigenlijk niks te zeggen of je werd al bedolven met informatie. In India kijken ze liever de kat uit de boom. Wij moesten het gesprek een beetje op gang brengen, maar daarna ging het wel redelijk. We kregen een rondleiding door het gebouw heen dat er trouwens heel erg mooi uitziet. Alles is supermodern opgezet en er wordt continu schoongemaakt. Een werkplek voor ons kon deze dag niet meer geregeld worden, dus na 1,5 uur konden we weer terug naar onze vertrouwde plek in het Beverly Hills van Hyderabad, The Jubilee Hills.
Beiden vonden we het eindelijk tijd worden om eens een stuk werk te gaan verrichten. We hebben onze introductiedagen gehad en beginnen nu eindelijk met het verslag.

Wouter

Zo 13 maart 2005

2005-03-14T02:30:00.000+05:30

Een op zich rustig dagje. Eerst even uitgeslapen en weer lekker gegeten thuis bij Azri. Rijst met God weet wat er bij zit maar het is wel mega heet, spicy en dus lekkerrrr… Daarna weer aan school gewerkt onderbroken met een wandeltocht naar de supermarkt en de wine store. Best nog een stukje lopen, heuvel op en af, 20 minuten maar net niet hoeven zweten want we waren er al. We kwamen echt door een “shabby” buurtje maar dat is hier de norm. Wij de supermarkt in. Heel klein winkeltje maar ze hadden wel wat Westerse producten. Dus wij natuurlijk cola, sprite, fanta en dat soort zooi gekocht. Lekker hoor…. Toen nog even naar de wine store ernaast waar ze blij waren ons te zien. Westerse kopen natuurlijk altijd lekker veel bier maar we hielden ons in en kochten slechts 6 Kingfishers van 650ml. Daarna met een taxi terug voor het record bedrag van 20 Rps! Dat vonden ze op het kantoor zelfs “redelijk” dus we beginnen het te leren… :)
’s Avonds maar eens brood gegeten om de kosten wat te drukken… kunnen niet elke dag uit eten natuurlijk. En om 19:00 lekker de radio aan omdat voetbal begon in Nederland. Lekker FC Utrecht luisteren met het genot van een biertje. Dan is zo’n keihard plat bed wel weer makkelijk want je kan er gewoon je bier opzetten…
Helaas heeft Utrecht gewoon 1-2 VERLOREN van FC Groningen! :( HEEL GAAR… Maarja… wel lekker gepoold en maar eens naar bed want morgen een grote spannende dag! Eerste gesprekken bij het bedrijf dus hopelijk gaat het goed. Om 9:30 komt de taxi ons halen dus we moeten wel fris en fruitig zijn. Kom dinsdag dus weer kijken op ons weblog voor een update! En schrijf wat bij de “comments”… daar zijn ze voor!

Daniël

Vr 11 maart - Za 12 maart 2005

2005-03-14T01:28:00.000+05:30

Na eerst uitgeslapen te hebben op vrijdag waren we wel toe om de stad te verkennen. We hadden van Venkatesh al een aantal plekken te horen gekregen die wel de moeite waar waren. Dus wij een taxi (3 wieler) regelen boven op de berg. Uiteraard werden we genaaid qua prijs maarja… we moeten nog even wennen aan de Indiërs en zij zeker ook nog aan ons. We zijn een bijzondere verschijning in het Indische straatbeeld. We gingen maar even kijken in het winkelcomplex “Lifestyle” waar ze eigenlijk van alles verkochten. Het was bijzonder westers en de mensen zagen er ook westers uit. Voor kleding e.d. komen we nog wel een keertje terug maar tot die tijd dachten we de jongens van het kantoor wel plezier te doen met een schaakbord. Verder alleen nog 2 flesjes water gekocht in een andere winkel want de leuke winkels zijn in Hyderabad bijzonder gespreid. Als je de straat over wilt steken heb je het idee dat je in level 21 van het spel FROGGER zit. De mensen moesten wel lachen over hoelang het duurde voordat wij aan de overkant waren.
Weer terug met de taxi, dit keer wel lekker goedkoop, gingen we nog even wat doen voor de opdracht. We hebben ook nog even gepoold (ze hebben hier een kleine versie er van staan dus leuk 9 ballen!) en geschaakt. De tafel is alleen een beetje crappy maar goed…

’s Avonds zijn we naar Ohri’s geweest, dit is een mega lekker eettentje in de Banjara Hills. (http://www.ohris.com/ nog onder constructie) Ze hebben daar 3 opties: Indisch, Chinees of fastfood. We kozen per ongeluk voor Chinees maar dit bleek een goede. Ik had iets van Woi Wor Yuk hoewel ze het in India anders noemen… weet even niet meer hoe. En Wouter had ook wat lekkers besteld. De prijs voor de gerechten waren lachwekkend en we waren in totaal 1400 Rps kwijt inclusief 5 maal 650ml bier en een voorgerecht.
De taxi terug was weer een avontuur… je spreekt met zo’n knakker 50 Rps af maar dan kan ie het niet vinden…. Heel irritant. Hij gaat dan lekker een beetje rond touren en het aan iedereen vragen en na een half uur ben je er eindelijk… wil ie 150 Rupee! Wat een gast. Maar goed… wij hadden al besloten hem wat extra te geven omdat ie echt wel z’n best had gedaan om het te vinden. Wat een gaar stratenstelsel hebben ze hier toch. Maar goed, die gast was natuurlijk nog niet tevreden… maar de buurman, een diplomaat, kwam ons even helpen. Leuk joch.
Mijn voetbalteam moest ook spelen die nacht in Nederland en ik ging dus nog even kijken op http://www.saintrum.nl/ of ze wel gewonnen hadden! Niet dus… ARG! Daarna zijn we maar eens naar bed gegaan hopende dat Schnappie onze huis hagedis (gevonden in een kast) over ons zou waken. Er schijnen zelfs cobra’s te zitten rondom het huis en een katachtige soort… eeehh…. Weet even niet meer welke.. volgens mij hadden ze het over een leopard. Een van de wachters had zowel een cobra als een recentelijk katachtige gedood. Ik ga het nog wel even navragen.

Zaterdag op ons gemak opgestaan. Even de e-mail, weblog en MSN afgehandeld. Eigenlijk hadden we gepland om eindelijk naar de supermarkt te gaan maar het was er weer niet van gekomen. ’s Avonds wel naar de Taj Krisna geweest. Een 5 sterren hotel van 8 verdiepingen hoog. Als je er binnen loopt weet je niet wat je ziet. Schitterende vloeren, mooie beschilderingen aan de muur en een heel mooi interieur. De foto’s komen binnenkort.
Op zich best lekker gegeten aldaar maar het was er stukken duurder. Een biertje in Nederland is net zo duur bijvoorbeeld en dat is voor mij slecht nieuws. ;) Ohri’s blijft wel favoriet. Er kwam nog een bandje op 50 cm afstand van ons spelen… heel erg leuk. De service hier was net als bij Ohri’s. Ze schenken zelfs je bier nog voor je in en zijn allemaal mega hoffelijk en galant. Zelfs je stoel wordt aangeschoven.
Vervolgens maar even naar de bar toe. Maar aangezien het bier er 2 maal zo duur was als in Ohri’s hebben we er ieder maar 2 (650ml) gedaan. Er speelde 2 dames Engelstalige (althans dat moest het zijn) muziek begeleid door een keyboardje. Het was erg leuk om te horen. Voor de rest wordt je omringt door zakenlui die met 2 mobiele telefoons aan het bellen zijn en voornamelijk bezig zijn met “Kijk mij eens, ik ben geweldig”. Wel grappig om te zien dat die mensen het personeel ook echt als slaafjes behandelen.
Op weg naar huis kon onze neef van Forrest Gump Road Number 14 Jubilee Hills niet vinden… verrassend. Op een gegeven moment vond ie wel een Road 14 maar het was niet de goede. Na veel navragen en zelfs een politie escorte naar de goede straat kwamen we toch aan…. Guess what!? Hij wilde 150! Joh! Verrassend. Opnieuw waren we al van plan er 100 van te maken maar hier is zo’n gast nog niet tevreden mee… maar we beginnen te leren en ik zei: “You already got the 50 we agreed on, here is an extra 50, TAKE IT OR LEAVE IT!” Toen besloot ie toch maar eieren voor zijn geld te kiezen en het aan te nemen. Dan doen ze nog even vreemd knikken met hun hoofd en volgens mij krijg je dan nog wat Indische verwensingen naar je hoofd maar dat interesseert je nog weinig, want je bent thuis.
Thuis aangekomen waren er nog een aantal jongens aan het werk om 1 uur ’s nachts. We hebben nog even een uur met ze gekletst en daarna weer lekker naar bedje toe. Kijken of we zondag eindelijk de supermarkt redden want er is hier geeneens bier in huis!

Daniël

Wo 9 maart - Do 10 maart 2005

2005-03-11T18:09:00.000+05:30

Al vele weken zaten we te wachten op deze dag. Al vanaf november speelde bij ons de gedachte om naar India te gaan. Uiteraard konden we niet zomaar afreizen naar India zonder een weluitgedachte probleemstelling, anders zouden we nog weleens met niks terug kunnen komen.

Rond een uur of 10 kwamen we elkaar tegen in de trein en begonnen we al samen te fantaseren over het leven in Hyderabad. Beiden waren we natuurlijk erg gespannen, want het is niet zomaar een avontuur. Daniel maakte om 10 uur al meteen zijn eerste biertje open om zijn lichaam weer een beetje tot rust te krijgen. Ik durfde het niet aan om een biertje te nemen in de wetenschap dat 2 biertjes mij al een stuk minder helder maken dan normaal.

Omdat we 2 keer over moesten stappen besloten we om onze koffers door te labelen vanuit Schiphol naar Hyderabad met alle risico's inbegrepen. Op de vlucht naar Frankfurt zagen we de duidelijke scheiding al tussen business class en economy class in de vliegtuigen van Lufthansa. In dit geval was de scheiding niks meer dan een gordijntje. Wat zullen de business class mensen zit belazerd hebben gevoeld :-)

Aangekomen in Frankfurt begon Daniel al aan zijn 3de blik bier. Gelukkig gaf het hem de rust waar hij naar op zoek was. Na lang wachten op het vliegveld en vele controles doorlopen te hebben konden we eindelijk het vliegtuig in van Air India.

Het vliegtuig was echt geweldig. We hadden allebei nog nooit zo een groot vliegtuig gezien. Drie grote TV schermen plus een persoonlijk klein scherm in elke stoel waren aanwezig. Het Indiase eten was ook lekker, wat uiteraard een goed gevoel gaf naar de komende 6 weken toe.

Mumbai (Bombay) zien in het donker is echt ongelooflijk. Ik heb nog nooit in mijn leven zo een grote stad gezien. Gelukkig hoefden we op het vliegveld niet over te stappen van het internationale naar het nationale vliegveld, wat schijnbaar nog weleens problemen geeft voor toeristen. Wachtend op het vliegveld werden we al meteen aangevallen door alle insekten die het land rijk is. Gelukkig stonden er wachters op het vliegveld met enorme geweren om de insekten af te schrikken. Het hielp, we zijn niet gestoken.

Op de vlucht naar Hyderabad konden we allebei onze ogen bijna niet meer open houden. We waren inmiddels al heel wat uren onderweg en ook de hitte speelde parten. Wat wil je als je van de vrieskou in Nederland in de hitte van India komt.

Op het vliegveld van Hyderabad liep de spanning weer wat op. Zouden onze koffers aangekomen zijn of zou de 36 kilo in Frankfurt of Mumbai zijn blijven steken. Bij de eerste lading zaten ze in ieder geval niet. Daniel begon hem zo te knijpen dat ie een WC opzocht waar de vrolijke meneer een dollar voor vroeg terwijl de WC niet echt zo lekker fris waren. Na de man overtuigd te hebben dat de 80 eurocent die Daniel nog had evenveel waard was konden we ons weer richten op de koffertransportband. En Ja, daar kwamen ze beiden van de band afgerold. Een glimlach kwam tevoorschijn om onze witte vermoeide gezichtjes.

Na nog een paar formulieren te hebben ingevuld mochten we het vliegveld af. Zo'n 50 taxichauffeurs stonden ons op te wachten met allen een bordje in hun hand met allerlei namen erop. Gelukkig sprong er ook een bordje uit met de tekst "Daniel, Wouter". De man was onze taxichauffeur die geregelt was door SSA Global, het bedrijf waar we mede voor in India zijn.

Terwijl de taxichauffeur de taxi ging halen werd er door een klein jongetje van een jaar of 4 op ons ingepraat: "one dollar, please, one dollar or chocolate". Je zou hem het liefst iets geven, maar dat was ons afgeraden omdat je dan overspoeld raakt van mensen die iets van je willen. Het jongetje dat bleef bedelen kreeg op den duur een klap van de inmiddels gearriveerde taxichauffeur. Westerse mensen zijn hier heilig, dus ze doen alles om hun te plezieren.

Tijdens de taxirit begon ons pas echt te dagen waar we in terecht waren gekomen. De fantasie die we hadden in de trein viel in 1 klap uit elkaar. Nu pas realiseer je je dat ook je dromen en fantasieen gebaseerd zijn op het westerse leven. Honderden auto's, taxi mobielen (3 wielen), fietsen en mensen rijden en rennen hier kriskras door elkaar heen. Grote reclameborden met de duurste merken zoals Tommy Hilfiger, Nike, ING bank en NOKIA brengen een groot contrast met de arme mensen die op straat liggen te slapen.

De taxichauffeur kon de lokatie niet in 1 keer vinden, omdat het wegennet hier niet zo gestructureerd is als in Nederland. Hier liggen road 14 en road 86 naast elkaar voor de handigheid.

De omgeving gaf ons een raar gevoel, omdat we niet precies konden inschatten waar wij in terecht zouden komen. Gelukkig bleek het huis waar wij in verblijven in een luxere wijk te staan. Het bleek een mooi huis met een enorm mooi uitzicht. Elk huis is hier beveiligd met een wachter maar die is er meer om werkegelegenheid te creeeren heb ik het idee, want de mensen zijn tot nu toe erg aardig.

Na kennis gemaakt te hebben met de mensen van het bedrijf waar we verblijven zijn we even een tijdje op bed gaan liggen om de uren slaap in te halen die we tijdens de reis verloren waren.

Wouter