The Hyderabad experience

Za 2 april - Zo 3 april

Zaterdagochtend weer vroeg opgestaan (6:30) om opnieuw een poging te wagen voor de City Tour. De obers bij 10 Downing Street hadden ons nog een extra routebeschrijving gegeven, dus we hadden wel het idee dat we het nu zouden kunnen vinden. Daniël zou de rechterkant in de gaten houden, terwijl ik me concentreerde op de linkerkant om het office van AP Tourism te vinden. Inmiddels heb ik mijn TomTom software zodanig geupdate dat ik tegelijkertijd Daniël kon ondersteunen aan de rechterkant, want ik zag ineens het markeerpunt aan de rechterkant. De obers hadden de naam van een hotel gegeven, zodat we het makkelijker zouden kunnen vinden.
Om 8.15 kwam de bus voorrijden bij het AP Tourism office. We hadden allebei plaatsen toegewezen gekregen die helemaal tegenovergesteld van elkaar waren. Daniël rechts achterin de bus en ik links voorin, tenminste volgens de kaart die de baliemedewerker had laten zien. Achteraf bleken we toch weer naast elkaar te zitten, dus er klopte weer helemaal niks van. Ze hebben hier waarschijnlijk 1 kaart voor alle bussen, terwijl de bussen er allemaal anders uitzien van binnen.
Het eerste monument, de Birla temple, was al meteen indrukwekkend. Allen blootsvoets mochten we de tempel beklimmen. Eerst moest ik mijn camera nog inleveren, waar ik uiteraard niet zo blij mee was. Het is een dure camera en is ook nog eens van Nasiga. Boven aangekomen zagen we allemaal Indiërs bidden. Zowel veel mannen als vrouwen hadden hun hoofd kaalgeschoren. We weten hier de betekenis nog niet van.
Het tweede monument was duidelijke het meest indrukwekkende monument van de dag. Het Golconda Fort is helemaal tegen een heuvel opgebouwd, dus het was nog aardig zwaar om de top te bereiken. De gids vertelde dat het in totaal 720 treden zijn, 360 omhoog en 360 omlaag via verschillende trappen. De ene trap mocht vroeger alleen door de koning en koningin gebruikt worden, terwijl de andere trap gebruikt werd door het personeel. Vanuit het Fort keken we zo over de hele stad heen en konden onze eigen wijk ook nog lokaliseren. Het verhaal achter het Fort is ook schitterend. In het kort komt het er op neer dan het Fort niet te veroveren bleek in de 17de eeuw. De dikke muren, goede constructie en dergelijke bleken niet te doorbreken. Maandenlang werd er gevochten zonder enig resultaat. Uiteindelijk is het Fort verovert, omdat een verrader de poort van binnenuit open had gedaan.
Tijdens de rondleiding in het Fort werden we vergezeld door een meisje van een jaar of 12. Ze zat ook naast ons in de bus en haar moeder zag het niet zo zitten om helemaal naar boven te moeten klimmen, dus vertrouwde ze haar kind aan ons toe. Het meisje sprak supergoed engels en wist ons ook veel te vertellen over het Fort, omdat ze er de vorige dag ook al geweest was met een andere excursie. Het meisje heeft de rest van de dag veel met ons opgetrokken samen met haar moeder en zusje. Daniël staat nog op de foto met de twee zusjes.
Teruglopend naar de bus werden we omgeven door bedelaars. Vrouwen met kinderen op hun arm vragend om 2 rupee. Vooral ik was het haasje, omdat de vrouwen hadden gezien dat ik wisselgeld had gekregen bij de winkel waar ik drinken had gekocht. Ik ben op zich niet te beroerd iets weg te geven, maar het is ons sterk afgeraden. Ze komen echt van alle kanten en als je wat geeft kom je niet meer weg. Het rare is dat er gewoon vrouwen tussen lopen die in Nederland volop sjans zouden hebben in de kroeg. Superwitte tanden en lieve gezichtjes, maar door het caste systeem maken ze geen enkele kans om hier iets mee te doen. Natuurlijk mag je geen onderscheid maken tussen knap en lelijk, want het is erg voor allebei. Toch denk ik dat niemand een mooie vrouw voor zich ziet als je aan een bedelaar denkt, dus das best wel raar.
Het derde monument bestond uit 7 tombes, de Qutub Shahi Tombs. We zijn 1 tombe ook daadwerkelijk binnengegaan en zagen daar de grafkist staan van een vroegere koningin. De tombes waren allemaal hetzelfde, dus we zijn niet te lang blijven rondhangen.
Na de lunch zijn we verder gereden naar een groot museum. Onze voeten begonnen al een beetje pijn te doen, maar het was zeker de moeite waard om even te kijken. Het is ook wel grappig dat Indiërs andere prijzen betalen dan buitenlanders qua entreegeld. Het is niet dat ze proberen meer te vragen, maar het staat gewoon netjes vermeld. “Indians 20 rupee, Foreigners 150 rupee”. Het museum stelde veel objecten tentoon die nog niet echt heel oud waren. Dit zou kunnen komen omdat de geschiedenis van India grotendeels ingevuld is door de Engelsen. Daniël was vooral gefascineerd door de mooie schilderijen van het museum.
Na het bezoek aan het museum gingen we nog naar een ander museum. Onze voeten begonnen nu echt pijn te doen en het museum was ook een beetje aan de saaie kant. Daarna reed de bus nog langs een prachtig gebouw, de Charminar, maar er was geen tijd om nog te stoppen. We hebben nog wel een foto kunnen maken vanuit de bus.
De dierentuin was het laatste onderdeel van deze City Tour. We hadden een uur de tijd, wat ik als dierenliefhebber natuurlijk veel te kort vond. Om toch nog iets van het park te zien besloten we de safari van 3 kwartier te doen. We hadden geluk, want we hebben zowel de leeuwen, de tijgers en de beren van heel dichtbij gezien. De beer stond zelfs nog even tegen de auto aan. Dit is ook te zien bij de foto’s. De foto is echter niet supergoed gelukt, omdat ik mijn hand buiten de auto moest houden op zo’n 30 centimeter van de beer J.
Thuis aangekomen was ik echt gebroken. Even een powernap van 20 minuten gehouden en ik kon er weer tegenaan. We gingen het nog maar eens proberen bij B&C, hoewel zaterdagavond parenavond is. Daniël gaf aan het woord te doen, omdat mijn discussie bij 10 downing street misschien net iets te heftig was geweest. En hij boekte succes, eerst werden we nog bijna geweigerd, maar na een gesprek met de manager mochten we toch naar binnen. De enige voorwaarde was wel dat we niet de dansvloer op mochten. Hier was ik de vorige keer al vanaf gehaald, want dat mag hier kennelijk niet. Cultuurverschilletje. Het thema van de avond was: “make love, not war”. Binnen hingen allemaal posters van grote oorlogsleiders(lijers), zoals Adolf en Saddam. Tot onze verbazing was het personeel gekleed in legerpakken met op hun rechterarm een groot hakenkruis. Ook hing er een grote vlag met een hakenkruis erop boven de bar. Kennelijk weten we niet echt precies wat er allemaal gebeurt is tijdens de tweede wereldoorloog. De avond was echt super mede doordat de alcohol snel tooesloeg aangezien we erg moe waren. Op den duur stond ik zelfs met een paar Indische gasten te springen op de Indische muziek (ver van de dansvloer). Daniël nam het later nog even van me over en kreeg aan het einde van de avond de nummers van alle gasten. We hebben dat hier al vaker meegemaakt. Mensen geven hier heel snel hun nummer, zodat je nog eens kan afspreken. In Nederland houden we het meestal bij 1 leuke avond met vreemden en dan keren we weer terug de eigen vriendengroep, tenminste zo ervaar ik het.
Zondag hebben we eigenlijk niet echt veel gedaan. Beetje uitslapen, handwasje gedaan, even naar Azri geweest en ’s avonds lekker gegeten bij de pizzahut.

Wouter

posted by The hyderabad experience @ 10:18 AM